Kwetsbaar is het nieuwe stoer

Het voelt een beetje als een coming-out, dit. Uit de kast komen met het feit dat je misschien wel een powervrouw lijkt, maar stiekem een nogal gevoelig vrouwtje bent dat mentaal een behoorlijke knoei heeft gehad.

Het is ook nogal persoonlijk, en er zullen ongetwijfeld mensen zijn die vinden dat ik dit soort dingen maar lekker voor mezelf moet houden. Maar dat heb ik al vrij lang gedaan. En het werkte niet. Voor mij niet en voor een heleboel andere vrouwen niet, die maar doorworstelen en kneuteren, omdat van ons verwacht wordt dat we flink zijn en alle ballen in de lucht houden.

Ik pleit voor meer begrip. Voor iedereen die mentaal in de knoop zit, heeft gezeten of er altijd tegenaan hikt. Voor iedereen die onzichtbaar ziek is, omdat een stuk hoofd of een lijf dat van binnen stuk is, nu eenmaal minder makkelijk te zien is dan een stuk been.

Knoerthard

We zijn namelijk knoerthard aan het worden met zijn allen. Ik dacht een tijdlang dat het wel meeviel en dat de maatschappij op een gegeven moment wel moet veranderen. Omdat we met zoveel zijn, omdat zoveel mensen over hun grenzen gaan en uitvallen. Maar ik zie een tweedeling.

Hard werken, een hoop geld verdienen, een sleur kids achter je aan, huis, tuin en auto op orde. Het is nog steeds de maatstaf voor een productief en succesvol leven. Wie uitvalt, laten we vallen. En weet je wie daar het ergste in zijn? Vrouwen. Jee, wat kunnen vrouwen keihard zijn tegen elkaar zeg. En tegen zichzelf trouwens ook. Wat dan weer een logisch gevolg is. Of de oorzaak.

En dan is er de groep die achterblijft. Of misschien wel ver voorligt. De ‘zwevers’, de mediterende, mindfulnessende mama’s en vrouwen die al tekenend, fröbelend en vooral niet voor een baas werkend zelfstandig de dag doorkomen.

Tierelantijnen

Ik ben best goed geworden in tierelantijnend de dag doorkomen. Soms werk ik hard, maar soms ook helemaal niet. Lui, mag je het ook noemen. Ik noem het ‘langzaam leven’. En zo houd ik het vol. Die powervrouw die ik was, die komt zo nu en dan uit de kast vliegen. Vooral met deadlines in zicht. Daarna douw ik haar gauw weer terug. Want ze ruimt nooit de troep op die ze in mijn hoofd achterlaat. Die ik vervolgens laat verdwijnen door stilte, door muziek, door lezen en schrijven. Schrijven, vooral schrijven.

Toen ik mezelf niet was, miste ik dat het meest. Ik schreef één verschrikkelijk verhaal en toen maanden niks. Kwam niet verder dan collages knippen en plakken. Dat hoofd vol watten heeft me pas achteraf veel opgeleverd. Je zou kunnen zeggen dat die watten niet meer waren dan cocons, waarin rupsen lagen te wachten tot ze vlinders mochten worden.

En vlinders horen niet in een kast. Ik ook niet. Mijn vlinders, mijn chaotische hoofd en ik, wij horen te stralen en vooral aan andere vlinderhoofden te laten weten dat het niet erg is. Dat het eigenlijk best wel een verrijking van je leven is. Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

Powervrouwen zijn uit, vlinders zijn in. Spread the word!

Facebook
Facebook
Instagram
Volg via E-mail
RSS

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Blij met mijn blog? Volg, like en deel!