Aanklooien ‘like one of those regular weird people’

Het is donker op straat en stil in huis. De beste tijd voor muziek. Alle ruis van de dag is voorbij en vergeten. Ik kruip weg in een tijd van voor mijn tijd.

Crosby, Stills, Nash and Young, 1970. Bron: Wikimedia
Crosby, Stills, Nash and Young, 1970. Bron: Wikimedia

Muziek uit de jaren zestig en zeventig vult mijn kantoor. Liefst met beeld erbij, oude live opnames. Vanavond is het Neil Young. En daarna Crosby, Stills, Nash and Young. Geniale musici die nooit een band vormden, maar wel een band hadden. Een spel over meerdere decennia van aantrekken en afstoten, als geliefden zonder toekomst. Genialiteit komt vaak met een gebruiksaanwijzing. Ruzies en drugs. Veel drugs.

Hun optreden op Woodstock in 1969 was trouwens niet de eerste keer dat ze gevieren live optraden, wat vaak wordt gezegd. Het was de tweede keer. Ze waren ‘scared shitless’. Over wat ze nog gedrieën en gevieren hebben proberen te doen in de eighties, nineties en zero’s wil ik het niet eens hebben. Het gaat mij om de ontdekkingsreis in de twee decennia ervoor.

De urgentie kunnen voelen om maar wat aan te klooien. Dat vind ik zo mooi. Dat doen we niet meer. We persen onszelf in een keurslijf van wat we denken dat moet gebeuren. De mannen kwamen uit andere bands, voelden dat er met z’n allen bij elkaar ‘iets’ was en gingen aan de slag. Maar ook solo. En ook met twee van de vier, of drie van de vier. En als het echt lekker klikte, vier van de vier.

En dan kijken wat er gebeurde. Zodra het ‘moeten’ in beeld kwam, vloeide de creativiteit weg. Album maken, touren. Leuk voor even. Vrij, blij en los van alles hadden ze het liefst. Er is zoveel muziek gemaakt in die tijd. CSN is het nog steeds niet eens of ze You don’t have to cry nu voor het eerst samen zongen in Joni Mitchell’s huis, of bij Cass Elliot van The Mamas and the Papas.

Janis Joplin, 1970. Bron: Wikimedia
Janis Joplin, 1970. Bron: Wikimedia

Ik romantiseer natuurlijk, was er niet bij. Als ik er docu’s over kijk lijkt het alsof ze allemaal bij elkaar over de vloer kwamen en het één grote explosie van muziek en liefde was, die jaren duurde. Het was ook vooral een grote explosie van drugsgebruik, waardoor iedereen even lief leek. Janis Joplin schreef lyrische postkaarten naar haar ouderlijk huis: dat iedereen zo fantastisch was en ze samen zoveel moois deden. Ze overleed in 1970, 27 jaar, aan een overdosis.

Maar, het moet gezegd, ‘onder invloed van’ is er geniale muziek gemaakt en zijn teksten geschreven die in nuchtere staat vast niet zo bijzonder zouden zijn geweest. Parallel naar het heden: maar aan de drugs en geniaal gaan schrijven? Denk het niet. Aanklooien, dat mag wel wat vaker. Doen en schrijven wat er in je opborrelt. Hoe gek mensen dat soms ook vinden. Zoals Janis once said: I’m one of those regular weird people.

13

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *