Het moet een beetje stinken

Je hart slaat een tel over en het kriebelt in je buik. Elke vrouw kent dat: je hebt het kledingstuk van je dromen gevonden! Ik heb dat ook, maar eigenlijk nooit in een gewone winkel. Ik ben verliefd op de kringloop.

‘Wat wil je eigenlijk voor je verjaardag hebben?’, vraagt manlief. Vijf minuten later zitten we in de auto. Eenmaal in de kringloopwinkel verstomt het protest al gauw als ‘ie van die ouderwetse, stalen gereedschapskasten vindt. Peuter laadt intussen z’n tweederangs winkelkarretje vol met lawaaierig speelgoed. Eenmaal thuis vast goed voor twee dagen speelplezier.

Herfstbruin

Ik verlies mezelf op de kledingafdeling. Als een ekster speur ik naar leer, gespen, wol, bont… En dan zie ik ze. Herfstbruine hakken. Die kleur bestaat, ik heb hem net uitgevonden. Ze zijn oud. En gerestaureerd. Dat is het mooist, want dan zijn het iemands lievelingsschoenen geweest: een vrouw, net als ik of heel anders, is zo verzot geweest op deze beauty’s dat ze ermee naar de schoenmaker is gefietst. Niet gereden, gefietst. Dit zijn schoenen om mee te showen, die verstop je niet in een auto.

Bij de schoenmaker heeft ze ter plekke haar schoenen uitgedaan. Pas op het laatste moment van elkaar gescheiden. Nu heb ik ze in mijn handen. Ze voldeden blijkbaar toch niet meer, de liefde was voorbij. Deze hakken verdienen een tweede liefde. Een bijpassend vest – met leer, gespen en nepbont – is zo gevonden. En nog wat andere items, want ja, als je één keer bezig bent…

Rafelrandjes

Manlief schudt lachend zijn hoofd. En rekent vrolijk af. Nu staan ‘ze’ in mijn kledingkamer en kan ik niet wachten tot het buiten afkoelt en ik ermee kan pronken. Nieuwe schoenen en kleren: leuk, soms. Maar tweedehands kleding heeft iets extra’s, juist doordat het gedragen is. Leer wordt alleen maar mooier. Ik houd van rafelrandjes, van dat wat de fabriek niet kan maken maar wat je erín draagt. Door het dragen krijgen kledingstukken een verhaal en zijn het niet zomaar spullen meer.

Zie je me in de kringloop met m’n neus tussen de rekken? Het moet een beetje stinken. Ik houd niet van die typische wasmiddelgeur, van ongewassen trouwens ook niet. Het is moeilijk uit te leggen, maar je weet het als je het ruikt, ‘goed oud’ noem ik het maar. Ik heb ook twee vintagejurken in de kast hangen. Ik draag ze eigenlijk niet, maar ik raak ze af en toe even aan. Sixties. Jurken met geschiedenis.

Een tweede hoofdstuk voor de hakken. Ik ben dan wel niet ‘in het nieuw’ op mijn verjaardag, maar draag letterlijk een stukje geschiedenis.

Tine van Knijff-van Hijum

Facebook
Facebook
Instagram
Volg via E-mail
RSS

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Blij met mijn blog? Volg, like en deel!