Zeshonderd soorten gewoon

Het doet pijn je kind letterlijk tegen de muren op te zien vliegen omdat hij de spanning niet meer aan kan. Vanochtend was dat weer eens zover. Ik was er niet op voorbereid en ik was het ook niet meer gewend.

Wachten op de assistente van de schoolarts. Tesse nog rustig. Foto: Tine van Knijff
Wachten op de assistente van de schoolarts. Tesse nog rustig. Foto: Tine van Knijff

Eerst naar de assistente van de schoolarts, toen naar de schoolarts zelf. Toen we de afspraak de avond van tevoren met Tesse bespraken, leek er niets aan de hand. Ik had kunnen weten dat het niet makkelijk zou worden: op de vorige school was de afspraak met de schoolarts ook niet ‘gewoon’  verlopen.

Het wachten ging nog wel. Tesse tekende met mijn pen poppetjes en letters op papier en praatte honderduit. Ik merkte wel dat hij drukker werd. In de kamer van de assistente ontplofte hij vrijwel direct. Overal aan zitten, bij de deur opvliegen, niets willen doen wat hem werd gevraagd. Bij de ogentest voerde Tesse een complete show op. De assistente en ik begrepen er niets van. ‘Houdt ‘ie ons nu voor de gek?’, vroeg ze mij. Waarschijnlijk wel. Die test moet dus over.

Bij de schoolarts zelf was er helemaal geen land meer mee te bezeilen. Na de verplichte onderdelen bracht ik Tesse gauw terug naar zijn klas, waar ik zijn juf veel succes wenste voor de rest van de dag. Met de schoolarts besprak ik nog een paar zaken. Ik wist rustig te blijven.

Ontploffinkjes

Maar lopend naar de auto klonk het in mijn hoofd: Niet weer. Niet weer. Niet weer. Het leek de eerste weken van het schooljaar zo goed te gaan: Tesse was zo relaxed en ‘gewoon’ op deze nieuwe school. Ja, hij heeft wel ‘ontploffinkjes’ waar hij naar eigen zeggen niks aan kan doen. Natuurverschijnselen noemt ‘ie ze daarom: daar kunnen mensen niets aan veranderen. Eén of twee keer per dag komen ze voor. De juffen zijn lief maar consequent en kunnen er goed mee omgaan.

Maar vrijdag had Tesse een best grote ‘ontploffing’ en vandaag bij de schoolarts was er niet tot hem door te dringen. Thuis is Tesse vrij rustig. Vanmiddag ook: hij wilde ‘gewoon’ tekenen en met de Lego spelen. Over het bezoek aan de schoolarts praten wilde hij niet. Hij was wel erg moe, wilde vroeg op bed.

Schaduw

Autisme is soms als een schaduw die continu om je heen is en die je daardoor vergeet. Totdat ‘ie je bespringt. Vanochtend nam hij Tesse compleet over. Als moeder sta je dan machteloos. Ik weet dat het geen zin heeft dan tegen Tesse te gaan roepen ‘dat ‘ie moet luisteren en gewoon moet doen’. Zolang hij in die situatie is die hij niet aankan, is hij even zo.

De rest van de dag ging vrij goed op school. Juf blijft rustig. ‘We bekijken het per dag, sowieso tot aan de herfstvakantie’. Die opmerking voelde als uitstel. Want de schoolarts had het al over een cluster 4 school. Maar autisme gaat niet weg, kun je niet de kop indrukken. Op elke school zullen er situaties zijn waarin Tesse zich geen raad weet met zichzelf.

Ik neem het de schoolarts niet kwalijk. Ze vond Tesse ook een intelligente, lieve en vrolijke jongen. Dat zag ze, door zijn gespring en gegil heen, wel. Zolang Tesse maar gezien wordt zoals hij werkelijk is. Tesse is niet zijn ‘ontploffinkjes’. Hij is het merendeel van de tijd gelukkig ‘gewoon’ wie hij, ondanks die ontploffinkjes. Dat vind ik al heel knap.

Gewoon gezin

Want hoe moeilijk wij het ook vinden, voor Tesse zelf is het nog veel moeilijker. Het enige dat ik vanochtend kon doen, was bij hem zijn. Gewoon laten merken dat ik er was, dat hij niet alleen bij de schoolarts was.

Vanmiddag ook. Was opvouwen naast Tesse, terwijl hij een ‘Lego Nieuwsshow’ tekende. Alsof we een gewoon gezin zijn. Gelukkig zijn er zeshonderd soorten gewoon.

13

Eén gedachte over “Zeshonderd soorten gewoon”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *