Koorddanser

Tesse en ik. Selfie: Tine van Knijff

Dat er zoveel begrip door een telefoonlijn past… Interview met een moeder van een zoon met autisme. Zij zijn al zoveel verder dan wij. Voorbij de jaren dat je zoon op een koord danst en jij er voortdurend naast staat, omdat je weet hoe broos en kwetsbaar hij is.

Tesse en ik. Selfie: Tine van Knijff
Tesse en ik. Selfie: Tine van Knijff

Ik vond dit zo’n mooie omschrijving. Dit is zo precies wat het inhoudt als je kind autisme heeft. Dat koord is maar zo dun. De kans is zo groot dat hij eraf valt. Wat dan ook gebeurt. Vaak en altijd als je er net niet bij bent.

Maar hoe prachtig en hoe knap is het dus eigenlijk dat jouw kind het gros van de tijd op dat koord weet te blijven. Zich staande houdt. Jou naast zich weet. En steeds meer vertrouwen krijgt dat jij er bent én dat hij het zelf kan. Vertrouwen geven betekent zelfvertrouwen opbouwen.

Je zou zelf op dat koord willen lopen. Zijn last op je schouders willen nemen. Maar je moet accepteren dat het zijn koord is, zijn leven. Dat je er kunt zijn, maar het niet kunt vóórleven. Je weet dat het leven voor jouw kind minder makkelijk is, en zal blijven, dan het voor andere kinderen, jongeren en volwassenen is.

De wetenschap dat jouw plaats altijd naast dat koord zal zijn, is soms een zware. Maar ik geloof dat we kunnen dragen wat op ons pad komt. Dat Tesse niet alleen zal leren hoe hij erop kan blijven, maar ook hoe hij erop kan dansen. Ermee kan spelen.

Want dat koord wordt breder, hoor ik door de telefoon. En we praten over hoe mooi het is dat wij daarbij kunnen helpen. Wij kúnnen dat. Onze kracht zit hem in het feit dat wij geloven dat we het aankunnen en dat we er altijd voor onze kinderen kunnen zijn: we kunnen ze helpen. En we kunnen ze loslaten.

Bedankt Yvonne.

13

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *