Koorddanser

Tesse en ik. Selfie: Tine van Knijff

Dat er zoveel begrip door een telefoonlijn past… Interview met een moeder van een zoon met autisme. Zij zijn al zoveel verder dan wij. Voorbij de jaren dat je zoon op een koord danst en jij er voortdurend naast staat, omdat je weet hoe broos en kwetsbaar hij is.

Tesse en ik. Selfie: Tine van Knijff
Tesse en ik. Selfie: Tine van Knijff

Ik vond dit zo’n mooie omschrijving. Dit is zo precies wat het inhoudt als je kind autisme heeft. Dat koord is maar zo dun. De kans is zo groot dat hij eraf valt. Wat dan ook gebeurt. Vaak en altijd als je er net niet bij bent.

Maar hoe prachtig en hoe knap is het dus eigenlijk dat jouw kind het gros van de tijd op dat koord weet te blijven. Zich staande houdt. Jou naast zich weet. En steeds meer vertrouwen krijgt dat jij er bent én dat hij het zelf kan. Vertrouwen geven betekent zelfvertrouwen opbouwen.

Je zou zelf op dat koord willen lopen. Zijn last op je schouders willen nemen. Maar je moet accepteren dat het zijn koord is, zijn leven. Dat je er kunt zijn, maar het niet kunt vóórleven. Je weet dat het leven voor jouw kind minder makkelijk is, en zal blijven, dan het voor andere kinderen, jongeren en volwassenen is.

De wetenschap dat jouw plaats altijd naast dat koord zal zijn, is soms een zware. Maar ik geloof dat we kunnen dragen wat op ons pad komt. Dat Tesse niet alleen zal leren hoe hij erop kan blijven, maar ook hoe hij erop kan dansen. Ermee kan spelen.

Want dat koord wordt breder, hoor ik door de telefoon. En we praten over hoe mooi het is dat wij daarbij kunnen helpen. Wij kúnnen dat. Onze kracht zit hem in het feit dat wij geloven dat we het aankunnen en dat we er altijd voor onze kinderen kunnen zijn: we kunnen ze helpen. En we kunnen ze loslaten.

Bedankt Yvonne.

13

2 gedachten over “Koorddanser”

  1. Mooie blog.

    Maar je benoemd ook gelijk de valkuil: je kan niet eeuwig mee oplopen langs het koord, terwijl je kind aan het dansen is. Hoe kan je leren dat hij ook kan en mag vallen? Dat het niet betekent dat je altijd en vooral bang moet zijn.
    En, dan meer en meer, stukje bij beetje loslaten. Je wilt hem behoeden voor…., hij wil ook op eigen benen staan.

  2. Moet bekennen dat ook ik nu in die fase ben van het loslaten, mn ventje uit handen geven om hem voor te bereiden op de grote mensenwereld… De kunst is om naast hem te lopen op het pad dat hij verkiest en soms is dat zo lastig, want je zult moeten loslaten…. Wordt ook weer aan gewerkt. Naast het feit dat ASS soms lastig is, is het ook prachtig te noemen ten aanzien van alle mooie persoonlijke ontwikkelingen die we mogen ervaren…. want wat zijn onze kinderen gegroeid en wij als moeders met hen. Dat is ook wel eens een compliment waardig…. Steeds vinden we weer een stukje van onze eigen unieke puzzel… en ik geloof er echt in dat hij ooit af komt… 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *