Sprong in het diepe en de noodzaak van maatwerk

Tesse zijn vorige school is ineens veel sneller te bereiken, nu de nieuwe weg er naartoe klaar is. ‘Maar nu hoeft het niet meer’, denk ik terwijl er overheen zoef. Een andere gedachte volgt: ‘Het was ver, maar zo vertrouwd’.

Bron: Pixabay.com
Bron: Pixabay.com

Wat was het beschermd. Wat was er veel aandacht. Wat was het er rustig. ‘Het enige dat speciaal is aan speciaal basisonderwijs zijn de kinderen’, hoorde ik vorige week. Ik hoop dat het niet zo is. Ik hoop dat de juffen op deze, voor ons nog steeds nieuwe school, pareltjes blijken. Ik hoop dat Tesse rustiger wordt. Maar autisme is niet voorspelbaar. En is er altijd.

Misschien is het daarom allemaal nog wat wiebelig. De wereld is hard. Dat blijkt ineens. Kinderen zijn eerlijk, hard en druk. Tesse ook. En hij snapt er helemaal niks van.

Spelen of pesten?

Kinderen die willen spelen, sommige kinderen klieren, pesten. Maar wat is het verschil? Op zo’n groot plein, met allemaal bewegende armen en benen, geluiden. Tesse beweegt dan ook maar z’n armen en z’n benen, maakt geluiden. Dierengeluiden, als iemand hem aanspreekt. En nog maar wat luider, als de ander niet reageert zoals hij hoopt.

Op die school daar aan het einde van de weg vol werkzaamheden, daar hadden de kinderen genoeg aan zichzelf. Daar was de dag doorkomen al een heel nobel streven. Maar deze school, waar we op het schoolplein kunnen wachten tot Tesse zonder jas en met twee tassen slingerend aan z’n armen en over de grond, de deur uit komt rennen, deze school is eigenlijk best wel gewoon.

We hebben het sprankeltje nog niet kunnen ontdekken. Gevochten voor zijn aanmelding, maar intussen wachtend op een wonder. En: de realiteit daalt in. Ik zei het zelf deze week tegen een moeder op het schoolplein: ‘Er is geen school die precies bij Tesse past. Bij onze kinderen past geen énkele school helemaal goed.’ Zij: ‘Dat is een wijze uitspraak, want zo is het helemaal.’ Zij is moeder van een zoon die in veel opzichten lijkt op Tesse.

Bron: Pixabay.com
Bron: Pixabay.com

Maatwerk

Maar gaan we dan voor ‘het kan wel even zo tot het misgaat’? Ik weet de oplossing wel: maatwerk. Onderwijs zou uiteindelijk maatwerk moeten zijn. Niet alleen voor Tesse. Voor een he-le-boel andere kinderen.

We gaan volgende week proefzwemmen. Tesse zal nu toch eindelijk eens op zwemles. Hij gaat met een instructeur het bad in. Die gaat kijken hoe Tesse het doet en geeft op basis daarvan een advies. Wat past bij Tesse? In een klein groepje zwemmen of toch één-op-één? En wanneer gaan we zwemmen, na een schooldag of kan het misschien toch in het weekend? ‘Daar komen we wel uit’, aldus het zwembad. Maatwerk. Daar wel.

Tesse waagt meteen de sprong in het diepe. Met een drijfpakje aan, dat wel. De nieuwe school is een sprong in het diepe die meteen drijfvaardigheid vereist. Volgens mij zijn we nog aan het watertrappelen.

Ik hoop op een diploma, ergens aan het einde van het schooljaar. Er hoeft geen A of B op. ‘Geslaagd voor maatwerk’, zal ik er op schrijven. Alsjeblieft school.

Alsjeblieft? School?

Tine van Knijff

Facebook
Facebook
Instagram
Volg via E-mail
RSS

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Blij met mijn blog? Volg, like en deel!