Dwars door alles heen

Bron: Pexels.com

Met z’n vieren op de bank. Semme naast mij, Tesse tussen mij en manlief in. Tesse z’n handen klapperen, manlief en ik pakken elk een hand vast. Boven zijn nu wiebelende hoofd kijken we elkaar even aan. Tesse z’n voet doet inmiddels ook mee, ritmisch krijgt de salontafel elk paar seconden seconden een dreun.

Dit is een onrust die niet met handen te vatten is. Het is de uitkomst van een week waar we vol verbijstering op terugkijken. Is dit allemaal echt gebeurd? Na weken vol onderzoeken en vragenlijsten komt er een nieuw beeld van Tesse op tafel. De onderzoekers belden koortsachtig met hun collega’s in Groningen: kijken jullie even mee? Dit is uniek…

Een sensorische integratiestoornis prijkt voortaan naast de diagnose autisme in Tesse zijn dossier. Er zijn prachtige definities van SI te vinden, in Tesse zijn geval houdt het simpelweg in dat hij de informatie die binnenkomt via zijn zintuigen, niet kan verwerken. Met voortdurende overprikkeling tot gevolg. Tesse zijn brein zit 24/7 ‘knettervol’ zoals hij zelf zegt.

Ok, dachten we, gaan we mee aan de slag, dachten we. Zijn therapieën voor, gaan we doen. We gaan er weer voor, komt goed.

Maar de consequenties van de volgende aantekening, een disharmonisch profiel, blijken minstens zo ingrijpend. Tesse is ontzettend intelligent, heeft een hoog IQ en een lerend vermogen waar we jaloers op zouden kunnen zijn. Maar sociaal-emotioneel zit hij op het niveau van een peuter. Qua zelfredzaamheid net daarboven. Tesse doet programmeerspelletjes die ons de pet te boven gaan, maar dat het opeten van een teennagel niet zo handig, smakelijk en normaal is, gaat hem de pet te boven. ,,Het was maar een klein stukje”, antwoordt hij desgevraagd.

Een enorme puzzel, noemden de onderzoekers hem. Wel een práchtige puzzel. Dinsdagmiddag puzzelen we met leerkrachten en betrokkenen van Tesse zijn school. Medewerking en welwillendheid van alle kanten. Met een opgelucht gevoel stapten wij weer in de auto. We gaan er weer voor, komt goed.

Maar wij kunnen over Tesse zijn hoofd heen wel allerlei mooie plannen bedenken, Tesse zijn hoofd denkt daar heel anders over. Met een absolute escalatie op vrijdag tot gevolg. Tesse was dwars door alles heen, school belde of manlief hem kon komen halen. Schoppen, slaan, razen, tieren. Hij wilde niet naar huis, hij wilde op school blijven. Niemand ging naar huis, waarom moest hij wel? Volkomen logisch, hem uit zijn structuur halen is funest.

Maar hij kón niet meer, hij kan al tijden niet meer goed leren op school, zelfs de onderwijsassistent die 1-op-1 met hem aan de slag is, heeft haar handen meer dan vol aan Tesse. Vrijdag ging het gewoon niet meer. Tesse heeft rust nodig.

Tesse kwam schreeuwend de garage binnen, manlief met tranen in de ogen. Die zette met trillende handen een bak koffie, ik probeerde Tesse uit de garage te krijgen, want de deur kreeg het zwaar te verduren. Eenmaal in de kamer stoof hij langs ons naar boven toe. Wij achter hem aan. ,,Ik wil weer naar school, ik gá weer naar school toe!” Voor het open raam van onze slaapkamer staande schoof hij woest mijn vazen van de vensterbank.

Ik weet niet eens meer hoe we hem daar weg kregen. Wel dat ik daarna ramen en deuren hermetisch heb afgesloten. Manlief ging naar zijn werk, wat volgde was een donkere middag. Tesse hield mij in de gaten en als ik uit zijn gezichtsveld was, spurtte hij naar boven of de garage. Mijn ouders kwamen langs en daardoor werd de impasse even doorbroken. Maar hij deed zijn schoenen niet uit, hij had nog steeds een missie.

Tesse praatte tegen me als een volwassene, maar had tegelijkertijd vreemde glimlachjes om zijn mond. Hij provoceerde me, zocht grenzen op. Tegen de avond kalmeerde hij, wilde hij weer naast mij zitten op de bank. De schoenen ging eindelijk uit, Mickey Mouse ontlokte Tesse vanaf de tv een schaterlach.

De IB-er van school belde, Tesse zijn juf belde. Ze zaten ermee in hun maag, de escalatie van die middag. En hoe ging het nu? Het is lastig onder woorden te brengen hoe het voelde, maar achteraf zeggen manlief en ik: Net of had Tesse een psychose. Hij was zichzelf niet. Onherkenbaar en niet te bereiken.

Broertje Semme had gisteren een proefzwemles. We zijn gewoon gegaan, met z’n vieren. Tesse z’n iPad mee, tussen ons in zittend terwijl wij naar de verrichtingen van zijn kleine broertje keken. Die lol maakte met de andere kinderen, met de badjuf, in het water. Manlief zei nadien: ,,Ik heb echt even genoten.” ’s Middags een verjaardag, van te voren afgesproken: als we komen, dan heel even. Het ging prima. Als je de spanning in onze lijven niet meetelt.

Toen, gisteravond, met z’n vieren op de bank. De blik die manlief en ik uitwisselen betekent ook: wij moeten praten. En dat doen we, tot diep in de nacht. We spreken ook naar elkaar uit dat wij snappen dat mensen hierom scheiden, dat dit te zwaar is. Het sloopt ons. Maar het verenigt ons ook. Als we eindelijk ons bed opzoeken, hebben we elkaar nieuwe moed en hoop gegeven.

Dwars door alles heen, erger dan we ooit hadden kunnen bedenken. Wat staat ons te wachten? Maar dwars door alles heen, fonkelt ook nog steeds licht. Regeert nog steeds de liefde. En die zal overwinnen.

Tine van Knijff

11

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *