Zijn ogen lachen mee

Tesse: 'Ik wil even kijken naar de golfjes die het water maakt'. Foto: Tine van Knijff

Tesse lacht net als ik. Ik zie het de laatste paar dagen steeds. Het voelt vertrouwd en echt. Tesse is weer bij ons. Zo voelde het echt: alsof we hem even kwijt waren.

Ik vind het zo lief, al die mensen die vragen hoe het nu gaat: met Tesse, met ons. Het gaat beter, er is rust. En dat allemaal dankzij iets waar wij zelf voorheen nooit voor zouden kiezen: medicatie. Het hing in de lucht tijdens gesprekken op school, het hing in de lucht bij de zorgprofessionals waar we onder behandeling waren.

Aarzelend gingen we akkoord met een oriënterend gesprek, toch maar eens even horen. Want zo kon het eigenlijk niet meer. Maar ja, wij hoorden verhalen over kinderen die na een pilletje duf, suf en afwezig waren.

Pilletjes

Het moment dat Tesse in alle ernst dacht dat hij net als onze kat over daken kon lopen, veranderde alles. Ineens ging de situatie van ‘we moeten er met z’n allen wel wat aan gaan doen’ naar gevaarlijk. Echt gevaarlijk. Deuren en ramen op slot, continu in de gaten moeten houden wat Tesse zei en deed.

Na een spoedgesprek met de psychiater, die ook duidelijk constateerde dat Tesse ‘in en uit de realiteit leek te stappen’ gingen we met een recept op zak naar de apotheek.

Geen leuk ritje. Wij houden niet van dokters, apotheken, medicijnen. Ik heb wel eens voorgeschreven medicijnen laten staan omdat ik het niet vertrouwde. En nu zouden wij onze zoon iets laten slikken. In de laagst mogelijke dosering, maar toch. Tesse zelf kon niet wachten: ‘waar blijven mijn pilletjes?’

Rust in zijn hoofd

Met school spraken we af dat we allemaal in de gaten zouden houden of Tesse suf, duf en misselijk zou worden. Maar niets van dat alles. Juist niet. Tesse werd weer rustig in zijn hoofd.

Na een paar dagen zei hij zelf: ‘Ik heb nog wel ogentv, maar de filmpjes gaan niet meer door elkaar en ze gaan vanzelf weer op hun plek. Dat hoef ik niet steeds te proberen’.

Hij kan nu weer spelen, bedenkt verhaallijnen voor zijn Lego-poppetjes en stoeit met zijn broertje. Op school, waar hij de laatste weken zelfs met 1-op-1 begeleiding niet meer tot leren kwam, kan hij weer meedraaien in de klas. Hij kan zich concentreren en heeft oog voor wat er om hem heen gebeurt.

Best wel genieten

Tesse heeft nog steeds autisme, dat gaat niet over. En er zijn wel zorgen over zijn ontwikkeling, motorisch en sociaal-emotioneel. We hebben een verwijzing naar de kinder-revalidatiearts. Die ligt sinds een paar dagen op mijn bureau, maar ik heb nog niet gebeld.

We willen wel en we gaan wel, maar eerst even het Paasweekend. Want het is best wel genieten nu even: Tesse is er weer, hij lacht weer. Hij lacht net als ik.

Tine van Knijff

13

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *