Het Verschil

Tesse in Sanjesfertier. Foto: Tine van Knijff

Hij houdt niet van de warmte, niet van fietsen en niet van lezen. Maar hij houdt wel heel veel van trampolinespringen, met de Lego spelen en door het bos banjeren. En het allermeest houdt hij van ons.

Tesse in Sanjesfertier. Foto: Tine van Knijff
Tesse in Sanjesfertier. Foto: Tine van Knijff

Tesse heeft hele goeie dagen en iets minder goeie dagen. De goeie dagen, dat zijn de dagen dat er heel veel Lego-robots gebouwd worden, heel veel stokken gevonden worden in het bos en het ‘niet te warm, niet te koud’ is buiten.

So far so good. We zitten in een soort luchtbel. Tesse zit ‘best lekker in z’n vel’, het gaat ‘best wel goed’. Maar vrijdag moeten we er weer aan geloven, gaan experts er weer iets van zeggen. Dat ‘ie niet kan fietsen, niet goed kan lezen en schrijven, dat het motorisch en qua prikkelverwerking allemaal vrij hopeloos is. We weten het.

Maar op dagen als vandaag is het helemaal niet belangrijk. Is Tesse degene die buiten de tafel dekt en allevier de bordjes heel dicht naast elkaar zit; zodat we allemaal vlak naast elkaar kunnen zitten. Donderdag in Sanjesfertier zagen we het wel, Het Verschil. Zo wijzen we elkaar erop: ,,Zie je wat Semme doet? En wat Tesse doet? Nu zie je Het Verschil weer hè?”

Maar Tesse heeft wel genoten. Hij hóeft ook helemaal niet alles te doen en te kunnen in zo’n grote speeltuin. Hij doet gewoon wat ‘ie wel kan en dat dan honderd keer. Met het zweet druipend langs z’n gezicht concludeerde ‘ie na een paar uurtjes: ,,Nu kunnen we wel naar huis.” En dat was ook zo.

We hadden het al veel langer volgehouden dan we van tevoren hadden gedacht, hadden met z’n viertjes zitten picknicken in het dierentuin-gedeelte, hadden onze zegeningen en het toenemende aantal ‘uren weg’ geteld.

En dat dan de rest van de dag Tesse met rust gelaten dient te worden en je aan de volgende dag ook maar beter geen eisen kunt stellen, dat vinden we niet erg. Dat vindt Tesse helemaal niet erg.

We kunnen inmiddels met hem naar drukke supermarkten, naar andere winkels bomvol mensen en prikkels. We boeken vooruitgang. En zien daardoor waarschijnlijk niet de stilstand op andere vlakken.

Wij houden van warmte, van zo nu en dan een uitje, van gezelligheid in de tuin. Maar het allermeest houden we van zijn broertje en van hem. Zij maken het verschil. Zij maken al het andere onbelangrijk. Gun ons die luchtbel.

Tekst: Tine van Knijff

13

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *