Een groepsknuffel voor passend onderwijs

Tesse op het Wad, tijdens een uitje van school.

‘Dit is eigenlijk best wel ‘passend onderwijs’. Toch?’ Ik denk het, mijn man zegt het. We lopen na een bijzonder gesprek op school met een brok in de keel terug naar onze auto. Tesse mag door naar de middenbouw, de onderwijsassistente blijft en we gaan in september meteen weer om tafel. We staan met z’n allen om Tesse heen. Ja, dit is hartstikke passend onderwijs.

Tesse op het Wad, tijdens een uitje van school.
Tesse op het Wad, tijdens een uitje van school.

Nu, twee dagen later, word ik nog emotioneel als ik aan het gesprek terugdenk. Wij zijn als ouders bedankt voor onze tomeloze inzet dit jaar. De wereld op z’n kop: school bedankt de ouders. Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Behalve ‘jullie ook bedankt’ en een flinke slok water er achteraan, om die andere waterlanders tegen te houden.

Wat een verschil met het einde van het vorige schooljaar, toen we halsoverkop op zoek moesten naar een andere school. Tot onze schrik ontdekkend dat er eigenlijk geen enkele school precies passend is bij Tesse. En ook deze school heeft het moeilijk gevonden, is heel erg zoekende geweest. Maar wel samen met ons. En samen met de betrokken zorgverleners.

Het is het waard

‘Tesse is een prachtige puzzel’. We hebben het dit schooljaar zo vaak tegen elkaar gezegd. Tesse is nog meer bekeken, beschouwd en beoordeeld dan de jaren daarvoor. Ik heb de kilometers en uren niet geteld, het waren er veel. Maar het was het waard. Want Tesse sloot meteen iedereen in zijn hart en we zijn niemand tegengekomen die alleen een papieren jongetje heeft gezien.

Als je Tesse zijn dossier leest schrik je. Hij is gewoon hartstikke autistisch. Met alle diepe dalen en hoge pieken die daarbij blijken te horen. Met een enorm disharmonisch profiel: hij kan dingen enorm goed en andere dingen enorm niet goed.

Er zijn zorgen en er blijven zorgen. De eerste mails richting school en de zorgverleners zijn alweer verstuurd, zodra het nieuwe schooljaar begint zitten we weer om tafel. Maar we doen dat allemaal niet voor niks. Wij -en vooruit, ook de medicatie- hebben Tesse uit zijn psychotische gedrag kunnen sleuren, hebben eindeloos geduld gehad en hebben steeds ‘onze Tesse’ door alles heen kunnen blijven zien.

Enorme sprongen

Juffen en meesters samen die met hem onder tafels liggen, ‘brouwsels maken’, precies weten wat ze moeten zeggen en doen om Tesse net even aan het werk te krijgen: Ik vind het bijzonder. Ik denk dat school nog niet half in de gaten heeft hoe ‘passend’ ze zich gedragen.

Dat Tesse in z’n gymkleren bij de IB-er naar binnen mag stappen om verslag te doen van de gymles, zich mag omkleden in het leslokaal omdat het omkleden in de groep teveel prikkels oplevert en nu, aan het eind van het schooljaar terugkeert naar de kleedruimte: ‘Ik was daar zo alleen, ik wil graag bij jullie zijn’. Tesse heeft enorme sprongen gemaakt.

Met z’n allen

En hij mag gewoon naar de middenbouw, hoe tof is dat? Wij hadden niks durven hopen, hadden al tegen elkaar gezegd: als ‘ie nog een jaar in de aanvangsbouw blijft, is het ook goed. Maar Tesse mag door. Naar een nieuw lokaal, nieuwe leerkrachten, nieuwe leerstof. Dat betekent een enorme uitdaging aan het begin van het nieuwe schooljaar.

Maar dat kunnen we aan, want we staan er niet alleen voor. We staan met z’n allen om Tesse heen en dat voelt zó goed. Ik zou ze allemaal wel kunnen knuffelen, maar daar hebben we Tesse voor. Hij heeft ze allemaal in z’n hart gesloten. Laat niemand je vertelt dat autisten geen gevoel hebben, want het allerliefste dat Tesse doet is: ‘Groepsknuffel!’

Bij deze, een groepsknuffel. Voor iedereen die Tesse en ons dit jaar geholpen heeft.

Tine van Knijff

11

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *