Duizend duimen

Bron: Pixabay

Elke keer als ‘ie een baantje heeft gezwommen en weer naar de kant komt, steken we een duim omhoog. Hij doet het goed in het water. Het is heel moeilijk voor Tesse om te bedenken hoe armen en benen tegelijk bewogen moeten worden en het ziet er dan ook wat houterig uit, maar hij komt vooruit. Hij gaat goed vooruit, dat zegt zijn badmeester ook.

Bron: Pixabay
Bron: Pixabay

Na het half uurtje zwemmen op zondag is Tesse kapot. De bewegingen en indrukken kosten hem al zijn energie. Maar hij wil het zó graag goed doen. Soms is hij boos, dan gaat er iets mis. Of hij wil het zwembad niet uit: iets afsluiten is ook moeilijk.

Deze keer hielpen de duimen die we opstaken goed. Het gaf blijkbaar weer nieuwe energie; nóg een baantje. Eigenlijk zouden we de hele dag door duimen willen opsteken: goed zo jongen! Maar als wij alles als een unieke prestatie zouden blijven zien, zou Tesse de dagelijkse dingen nooit kunnen automatiseren.

Gisteren ging zijn broertje spelen bij een vriendinnetje. Gebeurt ook niet vaak, want de twee broers zijn enorm aan elkaar gehecht en spelen het liefst samen. Maar Semme ging. En bij Tesse kwam het besef: ik ga niet spelen.

Hij durft het ook niet: hij wil alleen bij iemand gaan spelen als de hele familie (papa, mama, Semme) meegaat. En Tesse wordt weleens boos en verdrietig als dingen anders gaan dan hij denkt of verwacht. Dat kan eigenlijk ook niet bij iemand anders thuis. Wij kunnen en mogen niet van andere ouders (en kinderen) verwachten dat die adequaat op reageren.

Zo stoer en sterk als dat lange, zware lijf van hem door het water ploegt, zo klein is hij nog als het op sociaal contact aankomt. Hij heeft een vriendinnetje, zegt ‘ie. Maar na de herfstvakantie constateerde hij droog: ik heb haar niet gemist.

Of hij zijn broertje gisteren wel heeft gemist, toen die elders aan het spelen was? Ik weet het niet. Opa en oma kwamen langs en dat was voor Tesse een geweldige afleiding. Samen kletsen en film kijken, heerlijk. Deze dag hebben we weer overleefd, met een lach en een traan. Maar er komen andere dagen. Waarop het verdriet groter zal zijn, of waarop Tesse misschien wél ergens kan gaan spelen.

Dan zou ik willen dat wij hem onze duimen konden meegeven. Duizend duimen voor alles dat goed gaat, duizend duimen voor de prachtige jongen die hij is.

Tine van Knijff

13

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *