Een saai gezin

‘Ik denk dat ze buiten mijn brein kamperen’. Tesse is een deel van z’n filmpjes kwijt. In zijn hoofd worden in periodes van overprikkeling voortdurend filmpjes afgespeeld: combinaties van filmpjes die hij op tv of de iPad heeft gezien, gecombineerd met real-life gebeurtenissen op school of thuis.

Als Tesse heel erg overprikkeld is, verworden die filmpjes tot één lang lint van beelden en geluiden die in zijn hoofd alle ruimte innemen en alles daarbuiten letterlijk overstemmen. Een week voor de kerstvakantie was dat op zijn ergst, daarom is toen in overleg besloten Tesse een week eerder (en dus langer) vakantie te gunnen. Als je hoofd helemaal vol zit, past er gewoon niks meer bij.

Die extra week was heftig en lastig. Tesse zat compleet in zijn brein, een bezoekje aan de buurtsuper was al teveel. De kerstdagen en zijn verjaardag (‘Derde Kerstdag’) zijn we wonderwel goed doorgekomen, met hulp van de iPad, Lego en begrip van familie en vrienden. Ik hoor ook verhalen waarin kinderen met autisme door familie en vrienden maar lastig en vervelend worden gevonden, vooral in tijden van overprikkeling. Gelukkig is dat bij ons niet het geval, daar ben ik erg dankbaar voor. Niet iedereen snapt precies wat er in zo’n periode met Tesse aan de hand is, maar hij krijgt alle ruimte die hij nodig heeft.

Eigen speelparadijs

Een aantal verjaardagscadeaus wist hij al van te voren, en het grote Lego-cadeau dat hij van ons kreeg, hebben we een dag voor zijn verjaardag al uitgepakt en in elkaar gezet. Tweede Kerstdag was dus bij ons Lego-dag! Oud en Nieuw was ook spannend: papa bakte oliebollen en we hebben kindervuurwerk afgestoken, tussen zes en zeven uur ’s avonds. Beide kinderen hebben ’s nachts heerlijk door het vuurwerk heen geslapen.

De dagen daarna merkte ik wel dat alles moest ‘landen’ bij Tesse en ook bij zijn broertje Semme. Ik zag op social media allerlei vrolijke berichten en foto’s voorbij komen van gezinnen in vakantieparken, attractieparken en indoor speelparadijzen. Bij ons niets van dat alles. Rust, rust, rust. ‘Wij hebben hier gewoon ons eigen speelparadijs’, grapte ik tegen mijn man.

Tesse houdt zich deze week vooral bezig met een nieuw spel op de iPad en zijn nieuwe Lego, en schrijft zo nu en dan wat in een schrift dat hij van mij had gekregen; een soort dagboek waarin hij tot nu toe vooral onze huisdieren heeft beschreven. Semme gebruikt de hele woonkamer voor zijn Duplo en Lego.

Rust

Het is eigenlijk best wel saai deze week, bij ons thuis. En heerlijk tegelijk; de kinderen aan het spelen, ik lekker aan het boeken lezen… Manlief weer aan het werk, wat uiteraard minder ‘heerlijk’ is, maar wat wel betekent dat er weer ritme in de dagen zit. Ik had na lang twijfelen toch gekozen voor twee weken vakantie in plaats van één. Al moet ik eerlijk zeggen dat het werk er stiekem toch wat doorheen sluipt hier en daar. Is niet erg, want schrijven is gewoon veel te leuk.

En toen Tesse gisteren constateerde dat de meeste filmpjes de benen hebben genomen, was ik er helemaal blij om. De rust heeft hem goed gedaan, hij is weer bereikbaar na 2,5 week. Vanochtend heeft hij opa en oma in geuren en kleuren verteld over de ins and outs van zijn nieuwe spel, het was net een spreekbeurt!

Onze plannen voor het staartje van de vakantie: niks. Ik las een oproep van Accare, waarin werd gezocht om ‘saaie gezinnen’ voor kinderen met psychische problemen, zodat zij af en toe even tot rust kunnen komen. Wij zijn zo’n saai gezin. Heerlijk.

Tine van Knijff-van Hijum

Facebook
Facebook
Instagram
Volg via E-mail
RSS

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Blij met mijn blog? Volg, like en deel!