Tijl als tussendoortje

Toegeven, het lag waarschijnlijk ook aan de boeken waardoor hij omringd werd. Maar toch: Tijl van Daniel Kehlmann was niet meer dan een tussendoortje.

Tijl Uilenspiegel kwam voor mij nergens echt tot leven. Hij mag dan entertainer zijn in het boek, het boek entertainde mij niet. Tijl kroop niet onder mijn huid, niet zoals de personages van Zafón en Follett dat deden.

De wereld draait door was lyrisch over het boek, evenals Arnon Grunberg (maar die telt eigenlijk niet, want hij is bevriend met Kehlmann).

Tijl vlucht uit zijn geboortedorp als zijn vader ter dood wordt veroordeeld. Zijn vader was molenaar, met een buitengewone interesse voor magische zaken. Ook Tijl heeft talent voor magie: hij wordt entertainer en nar. Europa wordt begin zeventiende eeuw door godsdienstoorlogen geteisterd, Tijl belandt er middenin. Hij wordt hofnar bij ‘winterkoning’ Frederik van Bohemen, maar heeft meer oog voor diens vrouw Liz. ‘Niet sterven’ is tegen het einde van de roman hun beider credo. ‘Wakker blijven’ was tijdens het lezen het mijne.

Over Carlos Ruiz Zafón en zijn vierluik Het Kerkhof der Vergeten Boeken in een ander blog meer. Hetzelfde geldt voor de trilogie die Kenn Follett schreef over het stadje Kingsbridge.

 

Facebook
Facebook
Instagram
Volg via E-mail
RSS

Blij met mijn blog? Volg, like en deel!