Elke dag is een nieuwe dag: wij zijn als bamboe

Ik heb een hele tijd geen blog geschreven. Omdat het zo moeilijk was om onder woorden te brengen dat wat wij autisme noemen, zo weinig zegt over wie onze jongens zijn. Tesse zou zeggen: ‘Wie ik ben? Tesse de stokkenverzamelaar!’ Semme verzamelt tegenwoordig steentjes. En wij leren. We leren dat elke dag een nieuwe dag is, dat wat ‘achter deze dag’ gebeurde, ook echt áchter deze dag hoort. Het is ontdekken, reizen, huilen en lachen. En ook als je machteloos, boos en verdrietig bent, liefde voelen.

bamboe
Foto: Pixabay

Het is een reis die maakt dat we veranderen. Onze jongens, wij als ouders. Ons gezin verandert. Deels omdat we daar bewust voor kiezen, deels omdat we mee proberen te varen met de stroom waarin onze jongens ons meenemen. Zo komt het dat wij ineens edelstenen in huis hebben, honderden takken onze tuin bevolken en veertjes overal in huis neerstrijken om boze buien zacht te laten landen. We veranderen in het volle besef dat de wereld op de achtergrond meekijkt, autisme niet begrijpt en zo nu en dan meewarig zijn hoofd schudt. Zij met die kinderen, die overdrijven het wel een beetje, niet? Niet.

Ken je mij, wie ben ik dan?

Trijntje Oosterhuis zingt ‘Ken je mij, wie ben ik dan? Weet jij mij beter dan ik?’ naar de tekst die haar vader Huub Oosterhuis schreef na haar geboorte, op basis van psalm 139. Je mag voor jezelf invullen aan wie je de vraag stelt ‘Ken je mij?’, maar als één van mijn zonen mij de vraag zou stellen, zou ik antwoorden: ‘Ik leer je kennen, elke dag een beetje beter. Net als jij jezelf elke dag een beetje beter leert kennen’. Tesse maakt een transformatie door waarin hij wil leren begrijpen wat er diep binnen in hem speelt. Hij kwam zelf met het idee ‘te stoppen met de pilletjes, want ik wil mezelf voelen’. We zijn enorm trots dat hij door de barrière van zijn volle hoofd durft te breken en die uitdaging aangaat: écht voelen!

Foto: Pixabay

Achter deze dag

Bij Semme ligt ál zijn gevoel in het nu, in dít moment. Als een open zenuw zuigt hij alle prikkels op, die komen op hem af als bijen op honing. Bij hem is daarom elke dag écht een nieuwe dag. ‘Achter deze dag’ is zijn uitdrukking voor gisteren, eergisteren en al de dagen daarvoor. Die zijn wat Semme betreft één grote kluwen van gevoelens en gebeurtenissen, die vooral moeten ophouden plek in te nemen op de dag van vandaag. En als ‘morgen’ één groot vraagteken is, kan het maar beter gewoon vandaag blijven… Leven in het moment: wij krijgen een les mindfulness die zijn weerga niet kent.

Zelfcompassie

Transformatie, mindfulness: wij krijgen onze levenslessen door onze zonen voor de voeten geworpen. Voor Gezondheid&Co mocht ik deze week Cora van Wijnen interviewen. Zij heeft onderzoek gedaan naar De Associatie tussen Adaptieve Coping en Zelfcompassie op Post Traumatische Groei bij Vrouwen met Borstkanker en Moeders van een Kind met Autisme. Haar conclusie: Vrouwen die borstkanker hebben gehad, en moeders van een kind met autisme, hebben er baat bij als ze leren vriendelijk voor zichzelf te zijn en goed voor zichzelf te zorgen. Zelfcompassie kan leiden tot Post Traumatische Groei: het gevoel dat je een positieve verandering doormaakt, na een traumatische gebeurtenis.

Cora zegt: ‘Het gevoel een positieve verandering door te maken kan zich onder andere uiten in verdieping van relaties, het ontdekken van nieuwe mogelijkheden, het ervaren van meer persoonlijke kracht, een rijker spiritueel en religieus leven en het hebben van meer waardering voor het leven.’ (Lees het hele artikel hier).

Foto: Pixabay

Be like bamboo

Ik heb het idee dat wij middenin dat proces zitten. Zelfcompassie is eigenlijk niks anders dan vriendelijk zijn voor jezelf. Dat is iets anders dan jezelf zielig vinden. Er is niks zieligs aan het hebben van kinderen met autisme. Het is ook niet zielig voor de kinderen zelf. Het zijn prachtkids, heel puur en met hun ziel binnenstebuiten gaan ze de dag aan. Het is voor ons als ouders moeilijk om te zien hoe anders onze maatschappij is. Maar in plaats van ‘de strijd aangaan’ geloof ik dat we een zachtere modus vinden.

‘The bamboo that bends is stronger than the oak that resists’, is een Japans gezegde. Cora gebruikte hem in haar afstudeerpresentatie; ‘wees als bamboe!’ Ik geloof dat onze jongens er baat bij hebben als wij zijn als bamboe. Het ‘strijden’ kostte jarenlang veel energie, en trok ook de verkeerde energie aan. Het kan ook anders, zachter. Elke dag is een nieuwe dag en elk mens is in staat tot transformatie. We trekken de mensen aan die ons begrijpen en kunnen helpen en staan stil bij wat onze jongens bereiken. En wat wij bereiken dóór hen. Laat het maar stokken, steentjes en veertjes regenen; zij met die kinderen, die zijn als bamboe.

Tine van Knijff-van Hijum

Facebook
Facebook
Instagram
Volg via E-mail
RSS

Blij met mijn blog? Volg, like en deel!