Een beetje houvast

Met je Pluto en Fluffy in je ene hand en je andere hand dwarrelend langs de muren van de dokterskamer vertel je de huisarts over je volle hoofd. Je loopt je rondjes met een verende tred: er wordt naar je geluisterd en er is vast iemand die je kan helpen.

autisme
Bron: Pexels.com

Een grote jongen met een minstens zo grote woordenschat, de dokter is onder de indruk. Je knuffels stevig in je hand, je vertelt hem wie ze zijn. Een peuter in het lijf van een jongen van bijna negen, die diep van binnen al bijna tachtig jaar moet zijn, zoveel gedachtes heeft hij al gedacht, zoveel gevoelens heeft hij al gevoeld. En wij staan aan de rand daarvan, van die draaikolk daarbinnen. Soms helpt het als we een hand uitsteken, raken we iets daarbinnen. Maar soms moeten we die hand moedeloos weer laten zakken, hoe bereik je het onbekende?

De volle reikwijdte van wat autisme inhoudt, komt één keer in de zoveel weken keihard bij ons naar binnen dreunen. Net als we denken dat we bijna mogen vergeten hoe hulpeloos jij je kunt voelen en hoe machteloos wij dan zijn, is het er weer in alle hevigheid. En vaak nog een graadje erger dan eerst. Wat gebeurt er in dat hoofd van jou? Alle structuren, ritmes en picto’s ter wereld kunnen niet laten verdwijnen hoe jij je voelt. Aandacht en liefde geven je tenminste even rust.

En wij voelen en leven en lijden mee, en proberen intussen de boel weer dicht te ritsen, hulptroepen te mobiliseren en de goede handen vast te pakken; van mensen die jou kunnen helpen. We proberen niet te verzanden in het praktische, in het regelwerk. In de telefoontjes, de mailtjes, de papieren en de goede bedoelingen van mensen die moeten werken met systemen die niet voor mensen gemaakt zijn. Wij zijn gemaakt voor jou, en jij voor ons. En daarom gaan wij door, zo simpel is dat.

Vanochtend, toen wij de dokter belden en jouw school, toen kwamen vier kinderen om bij een ongeluk met een bakfiets. Ouders verloren hun kinderen vandaag. Terwijl ouders alles, alles doen voor hun kinderen. Als je daar diep over nadenkt, dan breekt je hart. En dus absorberen en parkeren we dat nieuws. En fladderen we met handen langs muren. Voor een beetje houvast.

Tine van Knijff-van Hijum

Facebook
Facebook
Instagram
Volg via E-mail
RSS

Blij met mijn blog? Volg, like en deel!