Balanceren en leren, buiten alle lijntjes om

Aan de stippellijnen in de grafieken van de computer op het consultatiebureau zou je moeten kunnen aflezen hoe je splinternieuwe kind het doet. Of nee: hoe jij het als ouder doet. Een stipje of streepje net onder of boven de lijn plaatst je kind buiten de marge. Millimeterwerk. Of beter: gekkenwerk.

autisme
Brom: Pexels.com

Wanneer zijn we gaan bepalen dat kinderen alleen goed zijn als ze ergens in de middenmoot vallen? ‘Maakt u zich maar geen zorgen hoor, als ‘ie volgende keer maar weer netjes op het lijntje zit’. Zo’n consultatiebureauarts of -verpleegkundige, zóu je die niet?

Jaren later zijn we en inmiddels weten we dat je kinderen niet op een lijntje in een grafiekje zet. Ach, wisten we toen ook al. Maar toch. Het consultatiebureau is één van de eerste stempelposten in ons ondoorgrondelijke systeem om kinderen te volgen, te kneden en te sturen, terwijl ouders meer over dat systeem leren dan over hun kinderen.
En zelf als je denkt dat je het doorhebt, is het maar hopen dat je aan het einde je kruisje krijgt: hij is achttien, missie geslaagd. Hij is nu overgeleverd aan De Maatschappij. En als ‘ie daar niet slaagt, is het vast omdat jij een stempelpost – of twee – hebt overgeslagen.

Zo nu en dan glipt er eentje door het systeem. Een kind. Of erger nog: een arts die het ook wel best vindt, die grafiekjes en regeltjes. Die de computer aan de kant schuift, naar je kind kijkt en er vervolgens dwars doorheen. Die dingen tegen je zegt die je niet wilt horen. Zo’n ouwe tang, wat weet die nou?
Jaren later zijn we en inmiddels weten we dat zij het doorhad. Dat sommige kinderen niet door het systeem te vangen zijn, dat er kinderen zijn die er ook op hun achttiende niet klaar voor zullen zijn om aan deze maatschappij, onze zelfgecreëerde leeuwenkuil, overgeleverd te worden. Omdat ze te eerlijk zijn, te zacht zijn, te slim zijn, op ándere manieren slim zijn.

Die ouwe tang, die staart nog lang naar de deur nadat dat splinternieuwe kind met zijn ouders vertrokken is. Ze twijfelt of ze alvast hulplijntjes zal inschakelen; er zijn meer ouwe tangen nog werkzaam in het systeem. Die gaan ze nodig hebben, die ouders.
Maar misschien is dit wel zo’n gezin dat het anders zal doen. Dat zal gaan aanvoelen welke mensen wel en niet te vertrouwen zijn, hulp zullen bieden, liefde en aandacht zullen geven. Soms moet je mensen de kans geven hun eigen fouten te maken, alleen dan zullen ze hun kind leren kennen zoals het is. Ze zullen leren dat het zoeken naar een balans tevergeefs is. Dat ze moeten leren balanceren en erop vertrouwen dat ze het kunnen. Millimeterwerk zal het zijn. Gekkenwerk. Maar het kan.

Tine van Knijff-van Hijum 

Facebook
Facebook
Instagram
Volg via E-mail
RSS

Blij met mijn blog? Volg, like en deel!