Pakjesochtend in een gezin met autisme

Tussen hun Lego-tafels bouwden de broers een brug en het nieuwe speelgoed kreeg een plek in hun spel. Ze spelen nu al een hele tijd samen, er is rust aan de tafels en rust in huis. Pakjesochtend is geweest. Dag Sinterklaasje. 

sinterklaas, autisme, pixabay
Foto: Pixabay

Voor kinderen met autisme kan het Sinterklaasfeest net zo traumatisch zijn als voor mensen die zich gekrenkt voelen door de aanwezigheid van Zwarte Pieten. Maar waar de welles-nietes Pieten de gemoederen hoog hebben doen oplopen, lijden de meeste gezinnen met autisme in stilte. Voor kinderen die de prikkels die normale schooldagen opleveren al nauwelijks kunnen verwerken, is een feest dat wekenlang duurt en overal om aandacht schreeuwt, niet te verstouwen.

‘Lekker spannend toch?!’, is hier niet van toepassing. Veel kinderen met autisme en hooggevoelige kinderen passen zich noodgedwongen aan de omstandigheden aan: ze houden zich stil en lijden écht, in stilte. Hier is weinig tot geen begrip voor. Je ziet immers eigenlijk niks aan ze en ‘voor iedereen is het een beetje spannend’. Bij deze kinderen barst de bom later, thuis of op een heel ander moment op school. En dan zijn er nog de kinderen die al in de zenuwen zitten vanaf het moment dat de eerste pepernoten in de winkel liggen… Spontaan weer in bed plassen, tics die lang weg waren maar zich ineens weer manifesteren, uitbarstingen die uit het niks lijken te komen. Noem maar op.

Pakjesochtend

Voor onze twee kinderen met autisme hadden we al een aftelkalender hangen, met plaatjes op de dag van de intocht, schoenzet-momenten, pakjesavond en schoolvieringen. Het eerste schoenzetmoment was zaterdagavond. De goedheiligman was immers die ochtend in ons land aangekomen. Maar wij zijn het afgelopen jaar nóg beter naar onze kinderen gaan kijken. En wij zagen de spanning oplopen, de ogen groter worden, de tics toenemen en de rust verdampen. ‘Vol verwachting klopt ons hart’ verhaalt van een gezonde spanning, maar die is niet te vergelijken met wat er door de harten en hoofden van overprikkelde kinderen raast. Tussenoplossing: kids een minuut naar boven, wij vulden de schoenen, kids weer naar beneden.

Absurd. Ook omdat we Sinterklaas al meerdere keren ontmaskerden. Met wisselend succes overigens. Samen met papa en mama de cadeaus bestellen en accepteren dat de lieve Sint gewoon een man met verkleedkleding aan is, prima. Maar Dieuwertje Blok is wel heel echt en waarom doet iedereen er anders zo aan mee?
In een besloten Facebookgroep las ik dat andere ouders het drastischer aanpakten: pakjesavond meteen na de intocht. Hupsakee met dat dramatische afwachten, weg ermee. Briljant. Zondagochtend besloten we dit voorbeeld te volgen. Onze pakjesochtend betekende vooral veel Lego in elkaar zetten. Met elk gestapeld blokje brokkelde de muur van spanning verder af.

Eigen-wijze

Vorig jaar moest onze oudste zoon, Tesse (nu bijna 9 jaar) een week voor de kerstvakantie afhaken: compleet overprikkeld paste er geen minuutje schooltijd meer in zijn hoofd. Jongste zoon Semme houdt zich op school volledig in, om vervolgens thuis compleet uit zijn dak te gaan. Hij wordt volgende week 6 jaar; ja, ze zijn ook beiden nog jarig in deze periode. Een bel- en appronde met beide families heeft als resultaat dat beide kinderen al weten welke verjaardagscadeaus ze krijgen, ook krijgt Tesse z’n cadeaus al op Semme z’n verjaardag.

Wij killen succesvol alle suspense. Onze missie: we gaan dit jaar niet weer met z’n allen op ons tandvlees naar de kerstvakantie. Het kan leuker en makkelijker. Iets minder traditioneel, dat wel. Daar vragen we wel een beetje begrip voor. Dat doen we niet met spandoeken en demonstraties, dat doen gezinnen met autisme heel stil en onopgemerkt. Maar ook wie niet luid en duidelijk zijn stem laat horen, vraagt een beetje ruimte om tradities op eigen wijze in te vullen.

Ik hoor mensen denken: ‘Heb je haar weer, met dat autisme. Moet weer anders dan anders, interessant te doen…’ Ik voel de blikken op het schoolplein. Ach ja. Ik voel ook het verdriet en de vertwijfeling van mijn kinderen. Drie keer raden welk gevoel voorrang krijgt. Pakjesochtend, pakjesavond meteen na de intocht: ik kan het elk gezin met autisme aanraden op eigen-wijze met het Sinterklaasfeest om te gaan.

Tine van Knijff-van Hijum

Facebook
Facebook
Instagram
Volg via E-mail
RSS

Blij met mijn blog? Volg, like en deel!