Fijn dat het mooie dagen zijn: autisme en loslaten

We gaan de kerst halen. Met beide jongens en beide scholen. Vorig jaar zat onze oudste, Tesse, al een week voor de kerstvakantie thuis. Dat had ook effect op onze jongste, Semme. Beiden hebben autisme en bij verjaardagen en feestdagen ligt overprikkeling op de loer. Maar dit jaar gaat het heel erg goed. Tesse haalde gisteren zelfs zijn zwemdiploma.

autisme loslaten Foto: Pixabay
Foto: Pixabay

Wie onze jongens op dit moment ziet lopen, thuis, op school of buiten, ziet vermoedelijk twee vrolijke, ontspannen jongens. Achter de schermen is er heel wat inspanning van henzelf, ons als ouders en juffen en begeleiders nodig om dat voor elkaar te krijgen. Maar het lukt dus.

Pakjesochtend hebben we meteen de dag na de intocht gevierd, zodat Sinterklaas alleen op school tot en met 5 december een rol speelde. Tijdens Semme zijn verjaardag hebben we allemaal meteen Tesse zijn verjaardagscadeautjes gegeven (bedankt familie!), zodat hij niet nog een maand in spanning hoefde te zitten. Al vanaf de zomer worden alle feestelijkheden en andere major events keurig vermeld op weekkalenders. Met namen en picto’s erbij. Daarnaast helpt bij Semme de logopedie goed en laat hij zich op school eindelijk echt als zichzelf zien, en doen bij Tesse zijn 1-op-1-gesprekken en de relaxte houding van school heel veel goed. Jemig, wat zijn we eigenlijk blij! Dit kan dus gewoon.

Autisme en A-diploma

Tesse bewees na 2 jaar en 2 maanden zwemmen dat je met autisme en alles wat daarbij komt kijken (zoals problemen met de sensorische informatieverwerking) dus echt wel je A-diploma kunt halen. Heel lang leek dat er niet op. Maar na de zomer is er een knop omgegaan en begon de badmeester voorzichtig te praten over hem voorbereiden op afzwemmen. Tesse was er zelf nadien gewoon een beetje beduusd van. En terecht heel trots op zichzelf.

Grote Loslaten

Semme maakt sprongen en ik spring behoorlijk mee, want het Grote Loslaten is begonnen. Ik ben zijn juffen heel dankbaar dat ze hebben laten zien dat Semme gewoon met festiviteiten mee kan doen, als ik er niet bij ben. Eerlijk zijn over dat hij zich anders gedraagt als ik er ben, heeft mij geholpen die denkstap te maken. Tijdens de intocht stond ik een beetje verstopt achter de rug van een andere mama (bedankt Sanne!) en toen hij in de massa eventjes verdwaald leek, heb ik zijn handje gepakt, die in juf haar hand gestopt en ben ik zelf snel weggegaan. Zijn school, zijn feest. Het werkt.

Een paar weken geleden was er op Tesse zijn school een gebeurtenis waardoor hij aan het eind van de ochtend alweer thuis was. Wat er gebeurd was doet er eigenlijk niet toe, maar wij schrokken zelf van onze reactie erop. We zitten er veel te veel bovenop, was ons gevoel naderhand. Laat het maar wat los, laat school sommige zaken gewoon zelf oplossen. Kunnen ze immers best. En Tesse bewijst dat hij zich er goed voelt. Hij heeft zelfs een Beste Vriend, die ook al thuis is komen spelen.

Zelfstandigheid en zelfredzaamheid

Het is best gek om aan de ene kant alles te structuren en controleren, en aan de andere vervolgens de controle los te moeten laten. Dat is iets waar we aan moeten wennen. Semme is net 6 jaar en Tesse wordt eind deze maand 9 jaar. Zelfstandigheid en zelfredzaamheid in omgevingen waar dat veilig is – thuis, op school en bij opa en oma – mogen we best een beetje van ze vragen.

Tesse had al een wasschema met picto’s in de douche hangen om zichzelf te leren wassen, maar hij zat nog steeds als een kleutertje in onze diepe douchebak te badderen. Vorige week zei hij ineens: ‘Ik wil alleen nog maar douchen, net als jij en papa.’ Prima, doen we. En Semme kan dan wel hannesen met aan- en uitkleden, hij kan het best. Net als zelf z’n pap en yoghurt naar binnen scheppen. We hebben ze natuurlijk ook verwend, daarmee. En we zijn van die ouders van ‘jij roept, wij draaien’. Maar we draaien dat dus maar gewoon een beetje om. En kijken hoever we daarmee komen.

Koesteren en opladen

Het verraderlijke met autisme is dat er geen fijn opgaand grafieklijntje bij hoort; dat alles vanaf nu crescendo zal gaan. Dus ja, we zijn blij. En tegelijkertijd realistisch. Het kan best weer even een periode wat minder gaan, met allebei of één van beiden. Weken zoals nu moeten we koesteren en gebruiken om op te laden. Een tijdje geleden zei ik: ‘Ja, ik houd het vol, maar leuk is anders.’ Nu zeg ik: Anders kan ook leuk zijn. Deze mama kan best een beetje loslaten en we genieten van het nu: elke dag is een nieuwe dag. Gewoon fijn dat het nu mooie dagen zijn.

Tine van Knijff-van Hijum

Facebook
Facebook
Instagram
Volg via E-mail
RSS

Blij met mijn blog? Volg, like en deel!