Kwetsbaar is het nieuwe stoer http://noordvrouw.nl Noordvrouw | Persoonlijke blogs over autisme Wed, 02 Jan 2019 18:34:35 +0000 nl hourly 1 https://wordpress.org/?v=5.0.2 http://noordvrouw.nl/wp-content/uploads/2016/08/cropped-logo-noordvrouw3-WEB-1-32x32.jpg Kwetsbaar is het nieuwe stoer http://noordvrouw.nl 32 32 Fijn dat het mooie dagen zijn: autisme en loslaten http://noordvrouw.nl/blog/2018/12/17/fijn-mooie-dagen-autisme-en-loslaten/ Mon, 17 Dec 2018 11:00:16 +0000 http://noordvrouw.nl/?p=581 We gaan de kerst halen. Met beide jongens en beide scholen. Vorig jaar zat onze oudste, Tesse, al een week

Het bericht Fijn dat het mooie dagen zijn: autisme en loslaten verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
We gaan de kerst halen. Met beide jongens en beide scholen. Vorig jaar zat onze oudste, Tesse, al een week voor de kerstvakantie thuis. Dat had ook effect op onze jongste, Semme. Beiden hebben autisme en bij verjaardagen en feestdagen ligt overprikkeling op de loer. Maar dit jaar gaat het heel erg goed. Tesse haalde gisteren zelfs zijn zwemdiploma.

autisme loslaten Foto: Pixabay
Foto: Pixabay

Wie onze jongens op dit moment ziet lopen, thuis, op school of buiten, ziet vermoedelijk twee vrolijke, ontspannen jongens. Achter de schermen is er heel wat inspanning van henzelf, ons als ouders en juffen en begeleiders nodig om dat voor elkaar te krijgen. Maar het lukt dus.

Pakjesochtend hebben we meteen de dag na de intocht gevierd, zodat Sinterklaas alleen op school tot en met 5 december een rol speelde. Tijdens Semme zijn verjaardag hebben we allemaal meteen Tesse zijn verjaardagscadeautjes gegeven (bedankt familie!), zodat hij niet nog een maand in spanning hoefde te zitten. Al vanaf de zomer worden alle feestelijkheden en andere major events keurig vermeld op weekkalenders. Met namen en picto’s erbij. Daarnaast helpt bij Semme de logopedie goed en laat hij zich op school eindelijk echt als zichzelf zien, en doen bij Tesse zijn 1-op-1-gesprekken en de relaxte houding van school heel veel goed. Jemig, wat zijn we eigenlijk blij! Dit kan dus gewoon.

Autisme en A-diploma

Tesse bewees na 2 jaar en 2 maanden zwemmen dat je met autisme en alles wat daarbij komt kijken (zoals problemen met de sensorische informatieverwerking) dus echt wel je A-diploma kunt halen. Heel lang leek dat er niet op. Maar na de zomer is er een knop omgegaan en begon de badmeester voorzichtig te praten over hem voorbereiden op afzwemmen. Tesse was er zelf nadien gewoon een beetje beduusd van. En terecht heel trots op zichzelf.

Grote Loslaten

Semme maakt sprongen en ik spring behoorlijk mee, want het Grote Loslaten is begonnen. Ik ben zijn juffen heel dankbaar dat ze hebben laten zien dat Semme gewoon met festiviteiten mee kan doen, als ik er niet bij ben. Eerlijk zijn over dat hij zich anders gedraagt als ik er ben, heeft mij geholpen die denkstap te maken. Tijdens de intocht stond ik een beetje verstopt achter de rug van een andere mama (bedankt Sanne!) en toen hij in de massa eventjes verdwaald leek, heb ik zijn handje gepakt, die in juf haar hand gestopt en ben ik zelf snel weggegaan. Zijn school, zijn feest. Het werkt.

Een paar weken geleden was er op Tesse zijn school een gebeurtenis waardoor hij aan het eind van de ochtend alweer thuis was. Wat er gebeurd was doet er eigenlijk niet toe, maar wij schrokken zelf van onze reactie erop. We zitten er veel te veel bovenop, was ons gevoel naderhand. Laat het maar wat los, laat school sommige zaken gewoon zelf oplossen. Kunnen ze immers best. En Tesse bewijst dat hij zich er goed voelt. Hij heeft zelfs een Beste Vriend, die ook al thuis is komen spelen.

Zelfstandigheid en zelfredzaamheid

Het is best gek om aan de ene kant alles te structuren en controleren, en aan de andere vervolgens de controle los te moeten laten. Dat is iets waar we aan moeten wennen. Semme is net 6 jaar en Tesse wordt eind deze maand 9 jaar. Zelfstandigheid en zelfredzaamheid in omgevingen waar dat veilig is – thuis, op school en bij opa en oma – mogen we best een beetje van ze vragen.

Tesse had al een wasschema met picto’s in de douche hangen om zichzelf te leren wassen, maar hij zat nog steeds als een kleutertje in onze diepe douchebak te badderen. Vorige week zei hij ineens: ‘Ik wil alleen nog maar douchen, net als jij en papa.’ Prima, doen we. En Semme kan dan wel hannesen met aan- en uitkleden, hij kan het best. Net als zelf z’n pap en yoghurt naar binnen scheppen. We hebben ze natuurlijk ook verwend, daarmee. En we zijn van die ouders van ‘jij roept, wij draaien’. Maar we draaien dat dus maar gewoon een beetje om. En kijken hoever we daarmee komen.

Koesteren en opladen

Het verraderlijke met autisme is dat er geen fijn opgaand grafieklijntje bij hoort; dat alles vanaf nu crescendo zal gaan. Dus ja, we zijn blij. En tegelijkertijd realistisch. Het kan best weer even een periode wat minder gaan, met allebei of één van beiden. Weken zoals nu moeten we koesteren en gebruiken om op te laden. Een tijdje geleden zei ik: ‘Ja, ik houd het vol, maar leuk is anders.’ Nu zeg ik: Anders kan ook leuk zijn. Deze mama kan best een beetje loslaten en we genieten van het nu: elke dag is een nieuwe dag. Gewoon fijn dat het nu mooie dagen zijn.

Tine van Knijff-van Hijum

Het bericht Fijn dat het mooie dagen zijn: autisme en loslaten verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Pakjesochtend in een gezin met autisme http://noordvrouw.nl/blog/2018/11/19/pakjesochtend-in-een-gezin-met-autisme/ Mon, 19 Nov 2018 09:37:42 +0000 http://noordvrouw.nl/?p=572 Tussen hun Lego-tafels bouwden de broers een brug en het nieuwe speelgoed kreeg een plek in hun spel. Ze spelen

Het bericht Pakjesochtend in een gezin met autisme verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Tussen hun Lego-tafels bouwden de broers een brug en het nieuwe speelgoed kreeg een plek in hun spel. Ze spelen nu al een hele tijd samen, er is rust aan de tafels en rust in huis. Pakjesochtend is geweest. Dag Sinterklaasje. 

sinterklaas, autisme, pixabay
Foto: Pixabay

Voor kinderen met autisme kan het Sinterklaasfeest net zo traumatisch zijn als voor mensen die zich gekrenkt voelen door de aanwezigheid van Zwarte Pieten. Maar waar de welles-nietes Pieten de gemoederen hoog hebben doen oplopen, lijden de meeste gezinnen met autisme in stilte. Voor kinderen die de prikkels die normale schooldagen opleveren al nauwelijks kunnen verwerken, is een feest dat wekenlang duurt en overal om aandacht schreeuwt, niet te verstouwen.

‘Lekker spannend toch?!’, is hier niet van toepassing. Veel kinderen met autisme en hooggevoelige kinderen passen zich noodgedwongen aan de omstandigheden aan: ze houden zich stil en lijden écht, in stilte. Hier is weinig tot geen begrip voor. Je ziet immers eigenlijk niks aan ze en ‘voor iedereen is het een beetje spannend’. Bij deze kinderen barst de bom later, thuis of op een heel ander moment op school. En dan zijn er nog de kinderen die al in de zenuwen zitten vanaf het moment dat de eerste pepernoten in de winkel liggen… Spontaan weer in bed plassen, tics die lang weg waren maar zich ineens weer manifesteren, uitbarstingen die uit het niks lijken te komen. Noem maar op.

Pakjesochtend

Voor onze twee kinderen met autisme hadden we al een aftelkalender hangen, met plaatjes op de dag van de intocht, schoenzet-momenten, pakjesavond en schoolvieringen. Het eerste schoenzetmoment was zaterdagavond. De goedheiligman was immers die ochtend in ons land aangekomen. Maar wij zijn het afgelopen jaar nóg beter naar onze kinderen gaan kijken. En wij zagen de spanning oplopen, de ogen groter worden, de tics toenemen en de rust verdampen. ‘Vol verwachting klopt ons hart’ verhaalt van een gezonde spanning, maar die is niet te vergelijken met wat er door de harten en hoofden van overprikkelde kinderen raast. Tussenoplossing: kids een minuut naar boven, wij vulden de schoenen, kids weer naar beneden.

Absurd. Ook omdat we Sinterklaas al meerdere keren ontmaskerden. Met wisselend succes overigens. Samen met papa en mama de cadeaus bestellen en accepteren dat de lieve Sint gewoon een man met verkleedkleding aan is, prima. Maar Dieuwertje Blok is wel heel echt en waarom doet iedereen er anders zo aan mee?
In een besloten Facebookgroep las ik dat andere ouders het drastischer aanpakten: pakjesavond meteen na de intocht. Hupsakee met dat dramatische afwachten, weg ermee. Briljant. Zondagochtend besloten we dit voorbeeld te volgen. Onze pakjesochtend betekende vooral veel Lego in elkaar zetten. Met elk gestapeld blokje brokkelde de muur van spanning verder af.

Eigen-wijze

Vorig jaar moest onze oudste zoon, Tesse (nu bijna 9 jaar) een week voor de kerstvakantie afhaken: compleet overprikkeld paste er geen minuutje schooltijd meer in zijn hoofd. Jongste zoon Semme houdt zich op school volledig in, om vervolgens thuis compleet uit zijn dak te gaan. Hij wordt volgende week 6 jaar; ja, ze zijn ook beiden nog jarig in deze periode. Een bel- en appronde met beide families heeft als resultaat dat beide kinderen al weten welke verjaardagscadeaus ze krijgen, ook krijgt Tesse z’n cadeaus al op Semme z’n verjaardag.

Wij killen succesvol alle suspense. Onze missie: we gaan dit jaar niet weer met z’n allen op ons tandvlees naar de kerstvakantie. Het kan leuker en makkelijker. Iets minder traditioneel, dat wel. Daar vragen we wel een beetje begrip voor. Dat doen we niet met spandoeken en demonstraties, dat doen gezinnen met autisme heel stil en onopgemerkt. Maar ook wie niet luid en duidelijk zijn stem laat horen, vraagt een beetje ruimte om tradities op eigen wijze in te vullen.

Ik hoor mensen denken: ‘Heb je haar weer, met dat autisme. Moet weer anders dan anders, interessant te doen…’ Ik voel de blikken op het schoolplein. Ach ja. Ik voel ook het verdriet en de vertwijfeling van mijn kinderen. Drie keer raden welk gevoel voorrang krijgt. Pakjesochtend, pakjesavond meteen na de intocht: ik kan het elk gezin met autisme aanraden op eigen-wijze met het Sinterklaasfeest om te gaan.

Tine van Knijff-van Hijum

Het bericht Pakjesochtend in een gezin met autisme verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Balanceren en leren, buiten alle lijntjes om http://noordvrouw.nl/blog/2018/09/28/balanceren-en-leren-buiten-alle-lijntjes-om/ Fri, 28 Sep 2018 16:31:16 +0000 http://noordvrouw.nl/?p=569 Aan de stippellijnen in de grafieken van de computer op het consultatiebureau zou je moeten kunnen aflezen hoe je splinternieuwe

Het bericht Balanceren en leren, buiten alle lijntjes om verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Aan de stippellijnen in de grafieken van de computer op het consultatiebureau zou je moeten kunnen aflezen hoe je splinternieuwe kind het doet. Of nee: hoe jij het als ouder doet. Een stipje of streepje net onder of boven de lijn plaatst je kind buiten de marge. Millimeterwerk. Of beter: gekkenwerk.

autisme
Brom: Pexels.com

Wanneer zijn we gaan bepalen dat kinderen alleen goed zijn als ze ergens in de middenmoot vallen? ‘Maakt u zich maar geen zorgen hoor, als ‘ie volgende keer maar weer netjes op het lijntje zit’. Zo’n consultatiebureauarts of -verpleegkundige, zóu je die niet?

Jaren later zijn we en inmiddels weten we dat je kinderen niet op een lijntje in een grafiekje zet. Ach, wisten we toen ook al. Maar toch. Het consultatiebureau is één van de eerste stempelposten in ons ondoorgrondelijke systeem om kinderen te volgen, te kneden en te sturen, terwijl ouders meer over dat systeem leren dan over hun kinderen.
En zelf als je denkt dat je het doorhebt, is het maar hopen dat je aan het einde je kruisje krijgt: hij is achttien, missie geslaagd. Hij is nu overgeleverd aan De Maatschappij. En als ‘ie daar niet slaagt, is het vast omdat jij een stempelpost – of twee – hebt overgeslagen.

Zo nu en dan glipt er eentje door het systeem. Een kind. Of erger nog: een arts die het ook wel best vindt, die grafiekjes en regeltjes. Die de computer aan de kant schuift, naar je kind kijkt en er vervolgens dwars doorheen. Die dingen tegen je zegt die je niet wilt horen. Zo’n ouwe tang, wat weet die nou?
Jaren later zijn we en inmiddels weten we dat zij het doorhad. Dat sommige kinderen niet door het systeem te vangen zijn, dat er kinderen zijn die er ook op hun achttiende niet klaar voor zullen zijn om aan deze maatschappij, onze zelfgecreëerde leeuwenkuil, overgeleverd te worden. Omdat ze te eerlijk zijn, te zacht zijn, te slim zijn, op ándere manieren slim zijn.

Die ouwe tang, die staart nog lang naar de deur nadat dat splinternieuwe kind met zijn ouders vertrokken is. Ze twijfelt of ze alvast hulplijntjes zal inschakelen; er zijn meer ouwe tangen nog werkzaam in het systeem. Die gaan ze nodig hebben, die ouders.
Maar misschien is dit wel zo’n gezin dat het anders zal doen. Dat zal gaan aanvoelen welke mensen wel en niet te vertrouwen zijn, hulp zullen bieden, liefde en aandacht zullen geven. Soms moet je mensen de kans geven hun eigen fouten te maken, alleen dan zullen ze hun kind leren kennen zoals het is. Ze zullen leren dat het zoeken naar een balans tevergeefs is. Dat ze moeten leren balanceren en erop vertrouwen dat ze het kunnen. Millimeterwerk zal het zijn. Gekkenwerk. Maar het kan.

Tine van Knijff-van Hijum 

Het bericht Balanceren en leren, buiten alle lijntjes om verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Een beetje houvast http://noordvrouw.nl/blog/2018/09/20/een-beetje-houvast/ Thu, 20 Sep 2018 17:18:14 +0000 http://noordvrouw.nl/?p=566 Met je Pluto en Fluffy in je ene hand en je andere hand dwarrelend langs de muren van de dokterskamer

Het bericht Een beetje houvast verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Met je Pluto en Fluffy in je ene hand en je andere hand dwarrelend langs de muren van de dokterskamer vertel je de huisarts over je volle hoofd. Je loopt je rondjes met een verende tred: er wordt naar je geluisterd en er is vast iemand die je kan helpen.

autisme
Bron: Pexels.com

Een grote jongen met een minstens zo grote woordenschat, de dokter is onder de indruk. Je knuffels stevig in je hand, je vertelt hem wie ze zijn. Een peuter in het lijf van een jongen van bijna negen, die diep van binnen al bijna tachtig jaar moet zijn, zoveel gedachtes heeft hij al gedacht, zoveel gevoelens heeft hij al gevoeld. En wij staan aan de rand daarvan, van die draaikolk daarbinnen. Soms helpt het als we een hand uitsteken, raken we iets daarbinnen. Maar soms moeten we die hand moedeloos weer laten zakken, hoe bereik je het onbekende?

De volle reikwijdte van wat autisme inhoudt, komt één keer in de zoveel weken keihard bij ons naar binnen dreunen. Net als we denken dat we bijna mogen vergeten hoe hulpeloos jij je kunt voelen en hoe machteloos wij dan zijn, is het er weer in alle hevigheid. En vaak nog een graadje erger dan eerst. Wat gebeurt er in dat hoofd van jou? Alle structuren, ritmes en picto’s ter wereld kunnen niet laten verdwijnen hoe jij je voelt. Aandacht en liefde geven je tenminste even rust.

En wij voelen en leven en lijden mee, en proberen intussen de boel weer dicht te ritsen, hulptroepen te mobiliseren en de goede handen vast te pakken; van mensen die jou kunnen helpen. We proberen niet te verzanden in het praktische, in het regelwerk. In de telefoontjes, de mailtjes, de papieren en de goede bedoelingen van mensen die moeten werken met systemen die niet voor mensen gemaakt zijn. Wij zijn gemaakt voor jou, en jij voor ons. En daarom gaan wij door, zo simpel is dat.

Vanochtend, toen wij de dokter belden en jouw school, toen kwamen vier kinderen om bij een ongeluk met een bakfiets. Ouders verloren hun kinderen vandaag. Terwijl ouders alles, alles doen voor hun kinderen. Als je daar diep over nadenkt, dan breekt je hart. En dus absorberen en parkeren we dat nieuws. En fladderen we met handen langs muren. Voor een beetje houvast.

Tine van Knijff-van Hijum

Het bericht Een beetje houvast verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Planningen, picto’s en piepkleine uitjes http://noordvrouw.nl/blog/2018/08/27/planningen-pictos-en-piepkleine-uitjes/ Mon, 27 Aug 2018 16:13:47 +0000 http://noordvrouw.nl/?p=559 Nog een klein weekje, dan gaan de kinderen weer naar school. In het hele Noorden worden gymschoenen, lunchboxen en schoolbekers

Het bericht Planningen, picto’s en piepkleine uitjes verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Nog een klein weekje, dan gaan de kinderen weer naar school. In het hele Noorden worden gymschoenen, lunchboxen en schoolbekers langzaamaan weer tevoorschijn getoverd. Maar bij ons thuis zijn de kinderen al vanaf het moment dat papa weer aan het werk ging, met school bezig. En dat was ruim twee weken geleden…

Tesse en Semme bij een informatiebord in het park. Foto: Tine van Knijff-van Hijum
Tesse en Semme bij een informatiebord in het park. Foto: Tine van Knijff-van Hijum

Manlief had de eerste drie weken van de schoolvakantie vrij. In die weken zijn we niet óp vakantie geweest, maar hebben we allerlei leuke uitjes gedaan. Voor de kids was het logisch dat toen papa weer aan het werk ging, de vakantie eigenlijk wel een beetje voorbij was. Maar nee, er lagen nog drie vakantieweken voor hen. Toen kwamen de vragen: hoeveel dagen duurt het dan nog? Wat gaan we nog allemaal doen? Hoe laat moet papa dan weg? Heeft ‘ie nou nooit meer vrij?

Voor ons was het duidelijk: er moet duidelijkheid komen! En voor de kinderen is het wel zo goed weer ritme en structuur aan te brengen in de dagen. Dus er hangen al een paar weken weer schema’s en dagplanningen bij ons in de keuken. En van de weersomstuit ook maar meteen schema’s voor in de badkamer gemaakt; wat je allemaal moet doen als je naar de wc bent geweest bijvoorbeeld… Dankzij het ‘wasschema’ in de douche kan Tesse zichzelf inmiddels wassen terwijl hij onder de douche staat en daar is ‘ie heel trots op!

Lees verder onder de foto

Tesse wijst Semme aan welke dag het is. Aan het eind van de dag mag er een kruis doorheen. Foto: Tine van Knijff-van Hijum
Tesse wijst Semme aan welke dag het is. Aan het eind van de dag mag er een kruis doorheen. Foto: Tine van Knijff-van Hijum

Schema’s

Mij scheelt het veel herhalen; soms was ik ’s avonds schor van het eindeloos dezelfde dingen herhalen… Vooral ’s avonds moeten er veel handelingen in korte tijd verricht worden tussen het avondeten en op bed gaan: plassen, handen wassen, kleren uit, douchen, afdrogen, pyjama aan, tandenpoetsen, op bed… Dat lijken allemaal heel kleine, logische handelingen. Maar als je hoofd helemaal vol zit, zoals bij Tesse en Semme vaak het geval is, is het lastig je al die dingen nog te herinneren van vorige dagen. Nu wijs ik naar een schema en hoor ik heel vaak: ‘o ja…’

Ook de schema’s voor ná de vakantie liggen inmiddels klaar: wat doe je als je ’s middags uit school komt? De jongens zitten op verschillende scholen en hebben op verschillende dagen een middag vrij. Daar kreeg ik deze week al vragen over, dus ook die schema’s liggen voor beide jongens klaar. Het is nog een hele kunst om het zo simpel en duidelijk mogelijk te houden zonder een oerwoud aan schema’s te hoeven maken.

Lees verder onder de foto

Semme kijkt even welke activiteit er aan de beurt is. Foto: Tine van Knijff-van Hijum
Semme kijkt even welke activiteit er aan de beurt is. Foto: Tine van Knijff-van Hijum

Geef me de 5

Ik heb het jarenlang niet willen doen: het klinkt zo streng, zo schools, zo’n schema. Maar als je kinderen continu vragen om duidelijkheid… Beide jongens willen weten: wat, hoe, waar, wanneer en wie? De methode Geef me de 5 werkt hierin heel goed. Ik heb er twee boeken van thuis liggen, maar daar kom ik op de één of andere manier niet doorheen… Misschien ligt het aan het gebruik van het woord ‘stoornis’; ik ga er nog altijd vanuit dat mijn kinderen dankzij hun autisme een andere manier van informatie verwerken hebben, en daardoor ook een andere informatiebehoefte. De methode Geef me de 5 voorziet heel goed in die behoefte.

School voor waterjuffers

Doen we dan alleen nog maar aan schema’s en niet meer aan leuke dingen? Natuurlijk doen we nog leuke dingen, maar de uitjes zijn merkbaar ‘kleiner’ dan in de eerste drie weken. Afgelopen zondag reden we bijvoorbeeld gewoon naar een park aan de andere kant van onze woonplaats.

Lees verder onder de foto

'De kikkers zitten vast aan de overkant...' Foto: Tine van Knijff-van Hijum
‘De kikkers zitten vast aan de overkant…’ Foto: Tine van Knijff-van Hijum

Daar hebben we uitgebreid de flora en fauna bewonderd. Vragen van de kids: ‘Hee, heeft die hommel hier ook een huis?’ En: ‘Waar is dan de school van de waterjuffers?’ Genieten hoor, die nieuwsgierigheid. En toen we weer thuis waren wierpen beide jongens een blik op de planning en gingen we ‘over tot de orde van de dag’. Op deze manier houden wij het nog wel een weekje vol en hopen we een rustige basis te leggen voor de start van het nieuwe schooljaar, want daarvoor is zeker ruimte in de hoofdjes nodig!

Tekst: Tine van Knijff-van Hijum

TIP: Ook picto’s nodig? Op http://www.sclera.be/nl/picto/downloads vind je alles wat je nodig hebt. Kant en klaar schema gebruiken? Op www.opgroeikaarten.nl vind je er een hele hoop!

Het bericht Planningen, picto’s en piepkleine uitjes verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Over fietsen, botsen en ‘een prikkel voor een prikkel’ http://noordvrouw.nl/blog/2018/08/22/over-fietsen-botsen-en-een-prikkel-voor-een-prikkel/ Wed, 22 Aug 2018 19:31:10 +0000 http://noordvrouw.nl/?p=551 Op Facebook en Instagram plaatste ik jubelberichtjes: ‘Tesse fietst na twee jaar weer!’ en: ‘Semme fietst helemaal naar de stad!’

Het bericht Over fietsen, botsen en ‘een prikkel voor een prikkel’ verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Op Facebook en Instagram plaatste ik jubelberichtjes: ‘Tesse fietst na twee jaar weer!’ en: ‘Semme fietst helemaal naar de stad!’ En dat is ook zo. Maar ‘achter de schermen’ gebeurt tijdens en na die mijlpalen ook het een en ander. Want autisme fietst natuurlijk gewoon mee.

Semme tijdens onze fietstocht naar de stad. Foto: Tine van Knijff
Semme tijdens onze fietstocht naar de stad. Foto: Tine van Knijff

Het verschil tussen Tesse en Semme: Tesse ontploft op het moment dat de emmer volloopt, Semme ontploft veel later. Waar Tesse na een activiteit de rust opzoekt, zoekt Semme juist onrust op. Dat botst. Over botsingen gaan we het zo meteen nog even hebben…

Tesse op de fiets

Tesse weer op de fiets krijgen is een project dat nu al twee jaar duurt. Hij kan het gewoon, technisch gezien. Het is gewoon motorisch allemaal wat onhandig. En het combineren van vaardigheden zoals je evenwicht bewaren en trappen en sturen én op eventuele tegenliggers letten is superlastig. Na twee jaar hadden we hem deze zomer eindelijk zover: op het pleintje in het bos stapte Tesse weer op de fiets. Manlief stond in de startblokken om onze stevige jongen te ondersteunen, maar Tesse riep algauw: ‘Laat maar los, ik kan heus wel fietsen hoor!’ Kon ‘ie ook, dus na een aantal rondjes vroegen we hem op het bospad verder te fietsen. Er werd meer gestept en commentaar gegeven dan gefietst maar goed, we waren op weg.

Tot Tesse na een bocht ineens een struik op zich af zag komen en in plaats van bijsturen besloot armen en benen en alles in de lucht te laten wapperen. Tesse en fiets werden door de struik omarmd… Manlief plukte Tesse en tweewieler uit het groen, maar Tesse was al woest! En toen durfde ‘ie niet meer. Een stortvloed aan argumenten moesten ons overtuigen van de noodzaak van een onmiddellijke terugkeer naar huis – te voet natuurlijk. ‘Er zijn hier heel veel bochten en struiken!’, ‘Ik ga zo vast weer crashen!’, ‘Ik hóef helemaal niet te fietsen!’, ‘Ik ga nóóit meer fietsen!’, etc. etc. Wij hebben alle argumenten afgekapt, we hadden beiden heel goed in de gaten: als we nu opgeven, zijn we zomaar wéér twee jaar verder. En discussies met Tesse kennen geen einde als je ze niet zelf beëindigt.

Uiteindelijk zat ‘ie weer op de fiets. En hij hééft gefietst! Toen we thuis waren zei Tesse zelfs: ‘Fietsen is vrijheid!’ Dat hebben we natuurlijk beaamd. En toen zijn we met klotsende oksels onderuitgezakt op de tuinstoelen… Pfff… Hard werken hoor, dat fietsen! Maar het is wel gelukt en Tesse heeft inmiddels nog een keer gefietst. Het is nog steeds niet bepaald zijn favoriete bezigheid en hij blijft nog veilig in het bos, maar het voelt als een enorme mijlpaal.

Lees verder onder de foto

Tesse fietsend over het bospad. Foto: Tine van Knijff
Tesse fietsend over het bospad. Foto: Tine van Knijff

Semme op de fiets

Semme, zijn kleine broertje, had tijdens het fietsavontuur van zijn grote broer het hoogste woord. Die fietst namelijk al een aantal weken zelf. Soms zelfs met één hand los: ‘kijk maar! Kijk dan!’ En samen met mij door de wijk. En al één keer helemaal naar opa en oma toe. Vanochtend zijn we naar de stad gefietst. Qua afstand ongeveer net zo ver als naar opa en oma, maar wel met veel meer verkeer en drukte. Het ging heel goed en wie ons zag fietsen, zag een gelukkige vijfjarige en een trotse moeder. Maar Semme houdt zich in. Doet ‘ie altijd. En dan is het de rest van de dag bal. Dat had ik ook wel in de gaten en daar had ik me – dacht ik – wel goed op voorbereid. Maar ik heb me toch weer laten strikken.

Zoals ik in het begin al schreef: Semme zoekt na een spannend iets de onrust op. Hij vervangt als het ware die ene grote prikkel het liefst door een andere, zodat ‘ie die eerste maar kwijt is. Vandaag daagde ‘ie manlief uit, tot die aan het werk ging. En vanavond was ik aan de beurt. Semme zijn tactiek is vrij simpel: gewoon niet luisteren. Net zolang tot mama’s aandacht volledig op mij is gericht. Niet eten dus, niet luisteren, gewoon van tafel gaan en trampoline springen. Vervolgens geen sjoege geven als dat betekent dat ‘ie meteen op bed mag. Semme zei gewoon: ‘Dat interesseert mij niet’. Glashard. Dus op bed-retteketet.

Tesse mocht nog even blijven zitten en toen die ook op bed lag, ging ik nog even bij Semme kijken. Die was heel onrustig en baadde letterlijk in zijn eigen zweet: kletsnat… Hij had al gedroomd en dat was allemaal niet leuk. En wat zei ‘ie: ‘Er is geen ruimte voor fietsen en auto’s bij elkaar in Nederland’. Wat blijkt: hij had het vanochtend supereng gevonden, dat fietsen naar de stad. Er waren auto’s voor hem, auto’s achter hem en er kwamen auto’s ‘op hem af rijden’. Hij had continu gedacht dat ze tegen hem aan zouden gaan rijden. ‘Zoveel botsingen!’ Die angst voor al die bijna-botsingen had ‘ie vakkundig vervangen door een botsing met mij… Ik verwenste mezelf dat ik er weer ingetrapt was… Een echte Semme ‘prikkel voor een prikkel’.

Dit is autisme. En dit zijn twee heel verschillende jongens met autisme. En net zoals zij leren fietsen en elk op hun eigen tijd leren omgaan met andere verkeersdeelnemers, leren wij ons bewegen in hun wereld. En dat is net zo lastig. En gaat gepaard met evenveel bloed, zweet en tranen. Opfietsen? 😉

Tekst: Tine van Knijff-van Hijum

Het bericht Over fietsen, botsen en ‘een prikkel voor een prikkel’ verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Wildlands: ook voor prikkelgevoelige kids een leuk dagje uit http://noordvrouw.nl/blog/2018/08/02/wildlands-ook-voor-prikkelgevoelige-kids-een-leuk-dagje-uit/ Thu, 02 Aug 2018 17:20:58 +0000 http://noordvrouw.nl/?p=545 Negen uur ’s ochtends vertrekken en vier uur ’s middags thuiskomen, dat is voor veel gezinnen vast een heel normaal

Het bericht Wildlands: ook voor prikkelgevoelige kids een leuk dagje uit verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Negen uur ’s ochtends vertrekken en vier uur ’s middags thuiskomen, dat is voor veel gezinnen vast een heel normaal dagje uit. Voor ons is dat heel lang: twee kids met autisme betekent vaak dat we na een uurtje of twee wel aan de max zitten qua prikkels. Maar Wildlands heeft ons positief verbaasd.

Wildlands
Olifanten spotten in Wildlands. Foto: Tine van Knijff

Zowel Tesse (8,5) als Semme (5,5) en wij als ouders hebben echt genoten van de compleet vernieuwde dierentuin in Emmen. En we hebben álles kunnen doen, zelfs de boottocht door de ‘jungle’ en de safari in de open vrachtwagen. Wij waren heel verbaasd en positief verrast dat vooral Tesse gewoon instapte; vorige week op Urk wilde hij onder geen beding in een rondvaartboot. We vroegen hem hoe het kwam dat het nu wel lukte: ,,Toen wist ik niet waar we heen gingen; ik weet niet wat Enkhuizen is. En ik wist niet hoe lang het ging duren, vast veel te lang. Deze boot en safari duren maar heel even: dat kun je zien, want ik zag de boten en de trucks aan komen rijden en weer terug komen.”

Website, app, plattegrond…

Ja, duidelijkheid; heel belangrijk! Daar hadden we qua voorbereiding al heel veel rekening mee gehouden: we hadden met z’n vieren zowel de website als de app en de YouTube-filmpjes over Wildlands al grondig doorgespit. Bovendien heeft manlief tijdens de dag een aantal keren samen met Tesse de plattegrond besproken: waar zijn we nu, wat hebben we al gehad, waar gaan we naartoe?

Wildlands
De hele dag lekker koud drinken in Wildlands. Foto: Tine van Knijff

Ook een verbeterpunt ten opzichte van het uitje Batavialand/Urk vorige week: deze keer géén bolletjes mee in de auto (Tesse: ‘Ik ga niet éten in de auto, dat doe je gewoon niet!’), maar kipnuggets (bekend eten…) opeten in een rustig hoekje van een restaurant in de dierentuin zelf. Van te voren zo afgesproken, dus ook zo uitgevoerd.

Wachttijd

Sowieso hadden we mazzel qua rust: we waren er ’s ochtends meteen toen het park openging en omdat het zo warm was, waren er naar ons idee minder mensen dan je normaal gesproken in de zomervakantie zou mogen verwachten. De wachttijd voor de bootjes en de safari was heel kort en we konden alle dieren goed zien. Al interesseerde dat laatste Tesse en Semme eigenlijk niks… Tesse vond vooral de musjes leuk; die kon hij een stukje koek voeren en Semme vond het in het algemeen ‘leuk en niet te spannend’.

Wildlands
Helemaal niet spannend, vonden de jongens… Maar stiekem toch wel een beetje. Foto: Tine van Knijff

Explosiegevaar

Maandag was het uitje zelf, dinsdag ging het thuis al ietsje lastiger dan normaal gesproken en woensdag – gisteren – merkten we dat beide kids van de leg waren. Vandaag – donderdag – is een héél lastige dag. Vooral Semme – die zich enorm heeft ingehouden maandag, wat je ook op de foto’s aan het verkrampte kopje kan zien – is enorm huilerig en dreinerig, waar Tesse zich op zijn beurt enorm aan ergert. Explosiegevaar alom 😉

Bekende tosti’s

Het beloofde mini-uitje van vandaag: naar de speelgoedwinkel en lunchen in de enige lunchroom waar ze heen willen (want: een aantal keren eerder geweest én tosti’s op de menukaart) hebben we wel door laten gaan. Anders veeg je iets waar ze op zijn voorbereid van de kaart en dat was juist waar ze vandaag nog enig houvast aan hadden. We zijn niet lang op pad geweest; een tweede drankje bij de tosti zat er duidelijk niet meer in. En dat hebben we ook wel aan onszelf te danken, want gisteren hebben we een bank gekocht, terwijl we op pad waren voor een ventilator… Kids snapten er niks van en dat gedoe met banken schuiven en een kar achter de auto was niet hun idee van een relaxte vakantiedag…

Wildlands
Olifanten zie je in Wildlands van heel dichtbij. Foto: Tine van Knijff

Drie dagen planning

We hebben tot nu toe steeds de planning voor drie dagen vooruit met ze besproken, die planning is voor de komende drie dagen heel simpel. Geen uitjes, op gewone tijden eten, douchen, ipad-gebruik, etc. Zoveel mogelijk rust in de hoop dat we de koppies weer wat leeg krijgen, want de ‘ogen-tv’ draait bij beiden op volle toeren. Daarover later eens een keer meer.

Of Wildlands een aanrader is voor kinderen met autisme? Voor die van ons was de dag zelf dus prima te doen, maar de boemeldagen erna moet je op de koop toe nemen. Dat hebben wij er graag voor over!

Tine van Knijff-van Hijum

Het bericht Wildlands: ook voor prikkelgevoelige kids een leuk dagje uit verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Er is rust en dat is het belangrijkste http://noordvrouw.nl/blog/2018/07/25/er-is-rust-en-dat-is-het-belangrijkste/ Wed, 25 Jul 2018 10:01:56 +0000 http://noordvrouw.nl/?p=540 Wat een rust en het is nog heerlijk koel in mijn kantoortje. Ik hoor de kinderen rommelen in legobakken en

Het bericht Er is rust en dat is het belangrijkste verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Wat een rust en het is nog heerlijk koel in mijn kantoortje. Ik hoor de kinderen rommelen in legobakken en manlief is buiten bezig houtblokken te zagen. Die kunnen in de winter in de houtkachel; een hele andere warmte dan de tropische zomer waar we nu middenin zitten.

urk
Urk. Uitzicht over het IJsselmeer. Foto: Tine van Knijff

Ik vind het allemaal wel even prima: warm, koud. Het mag van mij allemaal. Er is rust en dat is het belangrijkste. De kinderen hebben vakantie en hoewel dat heel leuk is, kan het voor kinderen met autisme juist een hele moeilijke periode zijn: veel vastigheden en zekerheden vallen weg en de dag die voor je ligt is één groot onbekend zwart gat. Aan ons als ouders de taak om daar richting aan te geven. We vreesden weer hele schema’s te moeten maken met een planning voor een week, maar dat valt tot nu toe mee. Een dag of drie vooruit kijken en met ze overleggen – ze zijn 5,5 en 8,5 jaar – blijkt tot nu toe ook prima te werken.

Maandag zijn we naar Batavialand in Lelystad en naar Urk geweest. Tesse had reclamefilmpjes van Batavialand gezien en wilde er heel graag naartoe. Vooral het schip zelf, de Batavia, was indrukwekkend. En alle vrijwilligers in het museum en op de werf; petje af hoor! De kinderen waren natuurlijk alleen voorbereid op het zoek aan Batavialand, dus toen ik op de terugweg voorstelde nog even in Urk te kijken, kwam er wel wat protest. Vooral Tesse was het er hartgrondig niet mee eens. Toch nog een uurtje in Urk rondgelopen. En genoten! Je kunt me daar zo een dag neerzetten. Maar voor de kids was de koek duidelijk op.

urk
Een per ongeluk-selfie, gemaakt in Urk. Foto: Tine van Knijff

Dinsdagochtend had ik een interview, altijd handig als de kids vrij zijn… Oplossing: omkoperij. Met papa mee naar de buurtsuper, elk een paar euro in de hand om zelf een boekje te kopen. Net toen ik de telefoon weer neerlegde kwamen ze beiden binnenstormen met Lego Star Wars tijdschriften. Perfecte timing. Vanochtend weer een interview, maar de wekelijkse boodschappen moesten ook nog in huis gehaald worden. Dus manlief toog al vroeg met de kids richting opa en de supermarkt; opa ook voor de echte hitte begint de boodschappen weer in huis.

Morgen gaan we vast wel weer even op pad, liefst meteen in de ochtend. Niet alleen vanwege de hitte, maar ook vanwege het energielevel van de kids. Als je wacht tot de middag om ergens naartoe te gaan, hebben ze er al uren tegenaan gehikt of gestuiterd voor we weggaan. Dat leidt tot chagrijnige, kribbige kids die al hun energie al verspild hebben aan ‘wachten en verwachten’. Beter om ze na afloop thuis te laten stuiteren en bijkomen.

Voor ons voelt het heel natuurlijk om hier rekening mee te houden en de afgelopen dagen voelden dan ook echt als vakantie. Ik heb een heerlijk rustig gevoel, heb niet het idee dat ik me ergens druk om hoef te maken. Soms betekent dat dat er weer onrust aankomt en ik nu even de gelegenheid heb om op te laden. Soms betekent het ook niets. En daar kan ik dan maar beter gewoon even van genieten.

Tine van Knijff-van Hijum

urk
Urk. Uitzicht over het IJsselmeer. Foto: Tine van Knijff

Het bericht Er is rust en dat is het belangrijkste verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Elke dag is een nieuwe dag: wij zijn als bamboe http://noordvrouw.nl/blog/2018/07/19/elke-dag-is-een-nieuwe-dag-wij-zijn-als-bamboe/ Thu, 19 Jul 2018 20:55:41 +0000 http://noordvrouw.nl/?p=533 Ik heb een hele tijd geen blog geschreven. Omdat het zo moeilijk was om onder woorden te brengen dat wat

Het bericht Elke dag is een nieuwe dag: wij zijn als bamboe verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Ik heb een hele tijd geen blog geschreven. Omdat het zo moeilijk was om onder woorden te brengen dat wat wij autisme noemen, zo weinig zegt over wie onze jongens zijn. Tesse zou zeggen: ‘Wie ik ben? Tesse de stokkenverzamelaar!’ Semme verzamelt tegenwoordig steentjes. En wij leren. We leren dat elke dag een nieuwe dag is, dat wat ‘achter deze dag’ gebeurde, ook echt áchter deze dag hoort. Het is ontdekken, reizen, huilen en lachen. En ook als je machteloos, boos en verdrietig bent, liefde voelen.

bamboe
Foto: Pixabay

Het is een reis die maakt dat we veranderen. Onze jongens, wij als ouders. Ons gezin verandert. Deels omdat we daar bewust voor kiezen, deels omdat we mee proberen te varen met de stroom waarin onze jongens ons meenemen. Zo komt het dat wij ineens edelstenen in huis hebben, honderden takken onze tuin bevolken en veertjes overal in huis neerstrijken om boze buien zacht te laten landen. We veranderen in het volle besef dat de wereld op de achtergrond meekijkt, autisme niet begrijpt en zo nu en dan meewarig zijn hoofd schudt. Zij met die kinderen, die overdrijven het wel een beetje, niet? Niet.

Ken je mij, wie ben ik dan?

Trijntje Oosterhuis zingt ‘Ken je mij, wie ben ik dan? Weet jij mij beter dan ik?’ naar de tekst die haar vader Huub Oosterhuis schreef na haar geboorte, op basis van psalm 139. Je mag voor jezelf invullen aan wie je de vraag stelt ‘Ken je mij?’, maar als één van mijn zonen mij de vraag zou stellen, zou ik antwoorden: ‘Ik leer je kennen, elke dag een beetje beter. Net als jij jezelf elke dag een beetje beter leert kennen’. Tesse maakt een transformatie door waarin hij wil leren begrijpen wat er diep binnen in hem speelt. Hij kwam zelf met het idee ‘te stoppen met de pilletjes, want ik wil mezelf voelen’. We zijn enorm trots dat hij door de barrière van zijn volle hoofd durft te breken en die uitdaging aangaat: écht voelen!

Foto: Pixabay

Achter deze dag

Bij Semme ligt ál zijn gevoel in het nu, in dít moment. Als een open zenuw zuigt hij alle prikkels op, die komen op hem af als bijen op honing. Bij hem is daarom elke dag écht een nieuwe dag. ‘Achter deze dag’ is zijn uitdrukking voor gisteren, eergisteren en al de dagen daarvoor. Die zijn wat Semme betreft één grote kluwen van gevoelens en gebeurtenissen, die vooral moeten ophouden plek in te nemen op de dag van vandaag. En als ‘morgen’ één groot vraagteken is, kan het maar beter gewoon vandaag blijven… Leven in het moment: wij krijgen een les mindfulness die zijn weerga niet kent.

Zelfcompassie

Transformatie, mindfulness: wij krijgen onze levenslessen door onze zonen voor de voeten geworpen. Voor Gezondheid&Co mocht ik deze week Cora van Wijnen interviewen. Zij heeft onderzoek gedaan naar De Associatie tussen Adaptieve Coping en Zelfcompassie op Post Traumatische Groei bij Vrouwen met Borstkanker en Moeders van een Kind met Autisme. Haar conclusie: Vrouwen die borstkanker hebben gehad, en moeders van een kind met autisme, hebben er baat bij als ze leren vriendelijk voor zichzelf te zijn en goed voor zichzelf te zorgen. Zelfcompassie kan leiden tot Post Traumatische Groei: het gevoel dat je een positieve verandering doormaakt, na een traumatische gebeurtenis.

Cora zegt: ‘Het gevoel een positieve verandering door te maken kan zich onder andere uiten in verdieping van relaties, het ontdekken van nieuwe mogelijkheden, het ervaren van meer persoonlijke kracht, een rijker spiritueel en religieus leven en het hebben van meer waardering voor het leven.’ (Lees het hele artikel hier).

Foto: Pixabay

Be like bamboo

Ik heb het idee dat wij middenin dat proces zitten. Zelfcompassie is eigenlijk niks anders dan vriendelijk zijn voor jezelf. Dat is iets anders dan jezelf zielig vinden. Er is niks zieligs aan het hebben van kinderen met autisme. Het is ook niet zielig voor de kinderen zelf. Het zijn prachtkids, heel puur en met hun ziel binnenstebuiten gaan ze de dag aan. Het is voor ons als ouders moeilijk om te zien hoe anders onze maatschappij is. Maar in plaats van ‘de strijd aangaan’ geloof ik dat we een zachtere modus vinden.

‘The bamboo that bends is stronger than the oak that resists’, is een Japans gezegde. Cora gebruikte hem in haar afstudeerpresentatie; ‘wees als bamboe!’ Ik geloof dat onze jongens er baat bij hebben als wij zijn als bamboe. Het ‘strijden’ kostte jarenlang veel energie, en trok ook de verkeerde energie aan. Het kan ook anders, zachter. Elke dag is een nieuwe dag en elk mens is in staat tot transformatie. We trekken de mensen aan die ons begrijpen en kunnen helpen en staan stil bij wat onze jongens bereiken. En wat wij bereiken dóór hen. Laat het maar stokken, steentjes en veertjes regenen; zij met die kinderen, die zijn als bamboe.

Tine van Knijff-van Hijum

Het bericht Elke dag is een nieuwe dag: wij zijn als bamboe verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Hier in onze wijk http://noordvrouw.nl/blog/2018/01/21/499/ Sun, 21 Jan 2018 17:42:45 +0000 http://noordvrouw.nl/?p=499 Vlakbij, de diepe blaf van een grote hond. Iets verder weg, ‘doei!’ en een autodeur die dichtslaat. Verder alleen mijn

Het bericht Hier in onze wijk verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Vlakbij, de diepe blaf van een grote hond. Iets verder weg, ‘doei!’ en een autodeur die dichtslaat. Verder alleen mijn eigen voetstappen en het geritsel van het gras waarin mijn hond snuffelt. Het is zondagavond in onze rijtjeshuizenwijk. 

Terwijl manlief de allerlekkerste nasi klaarmaakt en de kinderen elkaar vervelen, glip ik er even tussenuit. Hoofd leegmaken in een wijk die thuiskomt. Hond is blij met een extra blokje, hij besnuffelt elke struik zoals ik de buurt ‘besnuffel’. Hier en daar zijn de gordijnen dicht, maar op veel plekken zijn ze nog open. Het is nog niet laat.

Etensgeuren variëren van ‘zondag patatdag’ tot een meer exotische kruidenmix. Er woont hier van alles door elkaar. Vind ik mooi aan onze wijk. Ook dat achter het ene raam een box staat, met vlak daarnaast een uitgebluste papa of mama met baby op de bank. Ik gluur niet naar binnen, ik vang een glimp op van een gezinsleven terwijl ik voorbij loop.

Het is raar, in de vorige wijk waar we woonden vond ik het niet fijn om ’s avonds in het donker op straat te lopen. Terwijl de honden die we toen hadden, vast beter raad wisten met ‘kwaadwillenden’ dan de kleine keffer die ik nu bij me heb. En er gebeurt hier ook genoeg. Maar het voelt vertrouwd.

Zondag patatdag

De buurtsuper gaat zo ongeveer dicht. Er staan nog wel auto’s voor het raam, maar de eigenaren daarvan zitten in de aangrenzende patatzaak te wachten op hun bestelling. Zondag patatdag. Zoveel mensen, zoveel rituelen, zoveel overeenkomsten en verschillen.

Het is niet echt koud, toch blaas ik wolkjes. Het wegdek glinstert een beetje; het is vochtig. Zou het weer glad worden vannacht? Morgen lijkt nog zo ver weg. Ik zou nog wel verder willen lopen, maar ik ben al om de wijk heen geweest en erdoor. Het is niet heel groot, er wonen gewoon veel mensen vrij dicht bij elkaar.

Van elkaar gescheiden door vaak behangen muren die lang niet al het geluid tegenhouden. Van elkaar gescheiden door schuttingen, hagen en heggen. Hier en daar is het heel netjes; voortuin aangeharkt, symmetrische bloempotten in de vensterbank. Niks aan om naar te kijken.

Opblaaskrokodil

Leuker zijn de huizen waar van alles staat, ligt en hangt. Wat dóet zo’n lekke opblaaskrokodil daar nou? Vlakbij de voordeur. De zomer is al zolang voorbij, denken de bewoners nu nooit ‘laat ik dat ding even in de container gooien’, als ze er langs lopen? Ik mag niks zeggen. Bij de boompjes in onze voortuin ligt al ruim vijf jaar een bult zand onder een zeiltje. Tsja.

Inmiddels ook meer auto’s door de straten, vaker ‘doei!’. Familiebezoek is voorbij, opa’s en oma’s hebben de kleinkinderen weer even gezien, de nieuwe verkering is voorgesteld, de verjaardagen zijn gevierd. Meer auto’s dan parkeerplekken in onze wijk: in de jaren zeventig kon men nog niet voorzien dat we nu allemaal één of twee auto’s hebben.

Uit de bejaardenwoningen komt opmerkelijk genoeg meer lawaai dan uit de gezinshuizen; de oudjes hebben hun tv’s vrij luid staan. Bijna thuis. Ik merk op dat de lampen boven onze grote tafel best fel zijn, als je er zo vanaf buiten naar kijkt. De inbetween-gordijnen zijn halfdicht. Maar ik zie wel iets: twee guitige koppies, mijn mannetjes. Ik voel me thuis, hier.

Tine van Knijff

Het bericht Hier in onze wijk verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Altijd zaterdagochtend, tot de wereld weer in orde is http://noordvrouw.nl/blog/2018/01/20/495/ Sat, 20 Jan 2018 11:54:03 +0000 http://noordvrouw.nl/?p=495 Kwart voor elf op zaterdagochtend. Op een paar vierkante meter in onze woonkamer bevinden zich vier mensen, twee honden en

Het bericht Altijd zaterdagochtend, tot de wereld weer in orde is verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>
Kwart voor elf op zaterdagochtend. Op een paar vierkante meter in onze woonkamer bevinden zich vier mensen, twee honden en een kat. We zijn ongemerkt allemaal bij elkaar gekropen. Ik zie het als ik even opkijk van de krant.

Facebook is een monster, las ik net. De jongens van Silicon Valley willen nóg meer geld verdienen. De mannen die er ooit werkten waarschuwen voor de gevolgen, maar worden niet gehoord.

Ik lees ook dat Kaapstad in april zonder drinkwater zal zitten: dan is het gewoon op. Als het maar niet al op 1 april is, denk ik meteen. Dé dag voor nepnieuws.

Op een paar vierkante meter in onze woonkamer verrijzen intussen LEGO-minimaatschappijen. De jongste met voornamelijk auto’s, de oudste met iets gevaarlijker wapens. Hoe lang zullen ze de wereld nog in blokjes vangen, vraag ik me af. Ze hangen in joggingbroeken tegen de honden aan, zo nu en dan verdwijnt een LEGO-blokje in de vacht van de grootste. Manlief en ik kibbelen gemoedelijk wie het eerst gaat douchen.

Altijd zaterdagochtend is een beetje teveel van het goede. Maar gewoon zaterdagochtend tot Kaapstad zijn watervoorraad weer op orde heeft en Facebook z’n sociale verantwoordelijkheid neemt, dat zou wel prima zijn.

In LEGO-stad is inmiddels een Star Wars-meid zonder hand de baas. Jammer dat de echte wereld minder perfect is. Ik ga maar douchen geloof ik, maar niet te lang. Voor Kaapstad.

Tine van Knijff

Het bericht Altijd zaterdagochtend, tot de wereld weer in orde is verscheen eerst op Kwetsbaar is het nieuwe stoer.

]]>