Een middag met alles

Het is een hele saaie vrijdagmiddag. Geen afspraken, geen speelkameraadjes. Er moet helemaal niks en zo wordt het ook een middag met niks.

Tesse gaat alleen een blok om, Semme bouwt met soldaatjes en dino’s aan een fantasiewereld. Ik vouw de droge was van de hele week op. Ik word altijd een beetje opstandig-feministisch van huishoudelijke taken. Dat ik zeker weet dat er veel nuttiger dingen te doen zijn en dat ik ook echt de wereld ga veroveren. Nadat alle spijkerbroeken in de kast gelegd zijn.

Moet ik de jongens eigenlijk niet even meenemen ergens naartoe, iets doen? Ik weet dat ze moe zijn, maar zoveel bijzonders hebben we deze week nog niet gedaan. Moeders zijn heel goed in zichzelf een schuldgevoel aanpraten. Ik dus ook. Ik heb eigenlijk nog niets eens zoveel met ze gepraat vandaag. Ik had het idee dat de hoofdjes nog aardig vol zaten en dan komen die goedbedoelde vragen van mij alleen maar bovenop de bult.

Semme liet z’n soldaatjes praten, maar richt zich nu tot mij: ‘Mama, jij verwent ons’. Vanuit het niets. Maar het klinkt zo stellig dat ik weet dat hij erover heeft nagedacht. Als ik hem vraag hoe hij dat bedoelt, is het antwoord al net zo krachtig. ‘Jij bent gewoon bij mij’.

Aha. Er gewoon zijn. Niks vragen. Niks van ze vragen. Een middag met niks is een middag met alles wat ze nodig hebben. Ik ga de wereld wel een ander keertje veroveren.