Weer op reis

Tesse was op schoolreis vandaag. Zonder extra begeleiding, zonder extra voorbereiding. Gewoon met de klas, gewoon naast zijn beste schoolvriend in de bus. Een mooie dag, met dingen die hij leuk vond en dingen die eng waren.

Als Tesse op schoolreis gaat, zijn mijn gedachten bij een andere bus. Een kleinere, die waarmee hij als klein jongetje naar school ging in Drachten. ‘s Ochtends vroeg instappen, ‘s middag laat doodvermoeid weer uitstappen. Tesse at en dronk nauwelijks op school, praatte toen ook nog nauwelijks. Veel te lange dagen, veel te weinig energie. Ik kon het niet aanzien.

Toen mocht hij misschien naar school in Dokkum. En toch weer niet. Hemel en aarde bewogen om hem toch hier te krijgen. Het lukte. En na een paar moeilijke jaren heeft Tesse zijn plekje echt gevonden.

In mijn lijf leeft nog de herinnering van het veel te vroeg, te lang en te ver gescheiden zijn van mijn kwetsbare jongen. Niemand ziet het, maar op zo’n dag als vandaag heb ik weer een steen in mijn maag.

Drie kwartier geleden rolde hij uit de grote bus. Moe, maar blij. Gewoon net als de rest op schoolreis geweest. Terwijl wij vandaag vergaderden over zijn toekomst na deze school. Een vervolgschool dichtbij huis, die is er niet voor kinderen met autisme. Het is zoeken naar een passende speld in een hooiberg.

Kinderen en tieners met autisme verdienen net als alle kinderen een school dichtbij huis. Zodat ze na school vrienden kunnen leren maken in hun eigen buurt, de wereld ontdekken. Niet elke dag doodmoe uit een bus rollen en helemaal niks meer kunnen en willen.

Wij gaan weer op reis, op zoek naar de volgende bestemming. En hopen dat het niet te lang rijden is. Want schoolreis, dat is gewoon één keer per jaar.