Twee weken later. Het is ’s ochtends om dezelfde tijd als toen, al een beetje lichter. Koud is het opnieuw, en stil ook. Toch loop ik hier anders. Ik weet nu wat ik vermoedelijk heb gezien. Of, beter gezegd: wie ik heb gezien. En dat voelt toch heel bijzonder. Ik bekijk deze plek nu met andere ogen en stel me voor hoe hij hier rondliep.
Na mijn vorige blog kreeg ik al snel reacties via privéberichtjes. Een mede-Dokkumer was enthousiast geworden en meende te weten wie ik mogelijk gezien kon hebben. Er volgde informatie, namen, foto’s en doorverwijzingen naar anderen. Via mail en telefoon werd het beeld compleet.
Hulp bij de oplossing
Omwille van de familie om wie het gaat, deel ik hier geen namen en foto’s. Dat is mij gevraagd en dat respecteer ik uiteraard. Het is ook niet nodig om namen en beeldmateriaal openbaar te maken. Mijn enige wens wat dat iemand mij kon helpen het raadsel op te lossen: wie had ik in alle vroegte gezien? Kon het echt iemand uit het verleden zijn geweest, die mij heel even een glimp van zichzelf toonde?
Ontroerend
De eerste foto die ik kreeg van de enthousiaste mede-Dokkumer zette mij even op het verkeerde been. Er klopte veel aan de beschrijving van de plek en omstandigheden, maar het postuur van de man kwam niet overeen met wat ik gezien had. Toch voelde ik wel dat we op het goede spoor zaten.
Een kort telefoongesprek meer dan een week later maakte de puzzel compleet. Hij staat óók op de foto die ik eerder kreeg. Maar vooral de beschrijving van hoe hij eruitzag, wie hij was, hoe hij was, waar hij trots op was en altijd over praatte… Het deed me enorm aan mijn eigen opa denken. Dat ontroerde me.
Verwantschap
Hoewel ik deze persoon helemaal niet ken, voel ik toch een soort verwantschap. Hij is tenslotte heel even ‘aan mij verschenen’ en hij had een aantal eigenschappen die mijn opa ook had. Waarom ik hem heb gezien, daar zal ik waarschijnlijk nooit een antwoord op krijgen. Dat hoeft ook niet. Ik ben niet zweverig aangelegd, eerder nuchter en praktisch.
Ik was puur nieuwsgierig of ik te weten zou kunnen komen van wie ik mogelijk even een glimp had opgevangen. Dat is gelukt, en daar ben ik de mensen die mij hebben geholpen heel dankbaar voor.
Zachtjes kraken
Het is nu twee weken na die bewuste ochtend en ik heb sindsdien niets vreemds meer gezien. Dat had ik ook niet verwacht. Toch loop ik hier met een ander gevoel. De sfeer op deze plek is sowieso al een tijdje anders sinds de tennisvereniging is verhuisd naar de andere kant van de stad. De voormalige tennisbanen liggen braak. Momenteel ligt er ijs op, en kraken de bomen zachtjes van de kou. Het is verder ontzettend stil, ik hoor zelfs mijn hond snuffelen. Het lijntje tussen heden en verleden lijkt hier momenteel gewoon ontzettend dun te zijn.
Stadspark
De gemeente heeft plannen met deze locatie, het wordt een soort stadspark. Ik ben heel benieuwd of daarin straks ook nog iets van de historie terug te vinden is. Voor nu geniet ik (bijna) elke ochtend, samen met hond Billy, van dit blokje om. Wat voor weer het ook is, wat we ook horen, ruiken, voelen en soms menen te zien.
Tine van Knijff-van Hijum
Noordvrouw