Er was zoveel ‘moeten’ geweest en ik keek zo uit naar even niets moeten. Soms worden de verwachtingen dan te hoog en ligt teleurstelling op de leur. Deze keer niet. Genieten, gewoon volop genieten. De Dieverzand-route kruist meerdere routes die we al eens rond Diever hebben gelopen. Geeft niets, we zien altijd nieuwe dingen. En het is een nieuw seizoen. Met nieuwe kleuren, geuren en geluiden.
En met mensen die weer een beetje extra bagage in hun rugzak hebben. Geeft ook niets. Misschien voelen we het vandaag een beetje in onze benen, zitten onze hoofden nog een beetje vol. Voelt het wat onwennig, dat we hier gewoon lopen en de tijd hebben. Onze viervoeter voorop, steeds omkijkend of we er nog wel zijn. Of we compleet zijn, wij met z’n vieren en hij erbij. Ja, we zijn er. En we zijn er helemaal bij.
Zien, horen en ruiken
De route nodigt met nieuwe bordjes uit om zo nu en dan even stil te staan. Bij wat je ziet, hoort, ruikt en voelt. Een gouden vondst, vind ik dat. Even niet bereikbaar zijn, is de bedoeling. Prima. Ik ben even alleen bereikbaar voor mezelf en mijn gezin. De tieners vinden het allang best. ‘Ik zie paardensporen. Kom op, door!’ Het tempo ligt hoog, hun benen zijn lang.
Alles rustig
Die van mij zijn korter, maar mijn ademteugen zijn lang en ik neem alles in me op. We zien een afdruk van een poot die groter lijkt dan die van een hond. Zou het? Zou er een wolf rondlopen? Kan natuurlijk best. Vandaag lijkt alles rustig. We zien maar één ander gezin en een vrouw met een hond. We kijken al uit naar de lunch op ons vaste stek.
Wat een meevaller, met ruim zeven kilometer in de benen kunnen we neerstrijken op het terras. Hond met waterbak onder de tafel, wij aan een broodje en een drankje. Voelde het vanmorgen nog lang geleden en even wennen, nu herinneren we ons weer helemaal hoe het was. Vorig jaar en het jaar ervoor.
Een beetje leger
Als wij Drenthe binnenrijden, worden we vanzelf rustig. In de bossen, tussen de bomen en het groen, loop je vanzelf je hoofd leeg. Nou ja, een beetje leger dan. Want alles van de laatste tijd – de laatste paar jaren – dat loop je er niet zomaar even uit. Dat zijn meer kilometers dan het Drents-Friese Wold routes heeft. Geeft niets. Vandaag geeft het allemaal niet. Want we hebben vandaag. En morgen komt vanzelf.
Elke dag is een nieuwe dag. En daar mogen we dankbaar voor zijn.
Tine van Knijff-van Hijum
Noordvrouw