We doen weer een slag in heit z’n huis. Ruimen zijn leven op, proberen niet te lang stil te staan bij wat door onze handen gaat. En dat zijn handen niets meer vastpakken. Geen touwtjes meer draaien om losse kabeltjes, geen rietjes meer bewaren in oude glazen, geen kopjes meer nodig hebben voor koffie.
We gaan door tot talloze dozen en tassen vol zitten, er weer een ruimte leeg is. Tot we zelf leeg zijn en tegelijk vol van gemis. Gemis dat geen kant op kan, behalve in elk geval weer even dit ontmantelde huis uit. We eten een broodje, leveren het geleende busje in en rijden nog even langs de supermarkt.
De andere helft
Er ligt paasbrood in de schappen. Met de verpakking in mijn hand loop ik richting mijn man, die een pad verderop staat. Omdat niemand behalve ik bij ons thuis paasbrood eet, deel ik altijd met heit: we snijden een helft af en brengen hem de andere helft. ‘Gelokkich is it net sa’n grut stik’, zei hij met kerst nog. Dan is de paasstol namelijk een kerststol.
Nooit meer
In de halve seconde dat ik bedenk dat we het dan morgen even langs moeten brengen, komt de klap. Deelde, sneden, brachten. Verleden tijd. Nóóit meer. Janken midden in de supermarkt. De stol terug in het schap. Raar hoe het brein werkt: we waren immers nét nog in z’n huis. Waar hij niet meer is. Ergens wil ik het nog niet echt weten.
We missen
We doen het verder zó goed: we regelen, we ruimen op, we leven door. Maar we missen. We leven in gestolde tijd en niemand kan zeggen wanneer het weer gewoon wordt. Wanneer we weer een paasstol in het karretje kunnen mikken en met een glimlach terugdenken. Nu nog niet.
Tine van Knijff-van Hijum
Noordvrouw