Zou het droog blijven? Onderweg zien we de lucht veranderen en de auto geeft schommelende buitentemperaturen aan. Ach, we wagen het erop. In de bossen ervaar je een buitje toch anders dan erbuiten. Op naar Appelscha voor een diverse wandelroute rond de Bosbergtoren. Het werd een dag die net even anders liep dan verwacht.
We hadden geluk: zo nu en dan een spatje werd afgewisseld door felle zonnestralen die precies genoeg gefilterd werden door het bladerdak. Het heeft bovendien iets bijzonders om te voelen dat de atmosfeer in beweging is terwijl je er zelf middenin loopt.
Stilte voor de regen
Alles lijkt in afwachting van wat komen gaat. Vooral op die momenten dat het ineens windstil wordt. De druk kwetterende vogels zwijgen, het geruis van de bomen stopt en zelfs de prikmuggen houden zich van schrik gedeisd. Hielden wij ook even onze adem in?
Het bleek vals alarm. De wind jaagt weer een zuchtje door de bladeren en de vogels vervolgen hun lied – of hun geroddel over die zwetende mensen en hun hijgende hond daar beneden: ik zweer dat ik ze soms hoor lachen. De prikmuggen speuren intussen opnieuw naar blootliggende huid.
Te gast
Het wordt wel steeds drukkender. Op open plekken, waar de zon ongenadig fel is, ademen we hete lucht in en uit. Wat is het bos dan verwelkomend. Elke keer spreidt het zijn armen naar ons uit: kom maar binnen. En dat doen we, keer op keer.
Bossen hebben iets mysterieus, je voelt hoeveel leven erin zit, ook al hoor en zie je lang niet alles. Van de kevers en de mieren onder onze voeten, tot het onzichtbare wild in de koelere, donkere gedeeltes: alles en iedereen weet dat we er zijn. Toch gaan ze hun eigen gang. We zijn te gast en gedragen ons ook zo. We genieten mee van alles wat deze omgeving biedt, zonder het reilen en zeilen van het bos te verstoren.
Terug naar de realiteit
Terwijl we nog volop in die groene bubbel zitten, worden we opeens terug in de realiteit getrokken. We worden aangesproken door iemand die onderweg medicatie was verloren. Of wij toevallig die kant op gaan?
Zonder twijfel besluiten we van onze route af te wijken om het aangewezen pad af te speuren. We vinden het zakje met medicijnen gelukkig vrij snel, bellen het gekregen nummer en brengen het gevonden voorwerp naar een restaurant in de buurt, zodat het opgehaald kan worden. Een praktische en snelle actie: een groot contrast met de verstilde sfeer in het bos. Het magische van een wereld vol leven die wacht op regen, wordt onderbroken door een menselijke vraag om hulp.
Mierenhoop van het dagelijks leven
Het herinnerde mij eraan hoe snel wij mensen kunnen schakelen. Ons dagelijks leven zit vol overgangsmomenten: flexibel zijn is een voortdurende vereiste in onze drukke mensenwereld. Dat merken we ook als we na de wandeling een plekje zoeken voor een hapje en drankje. Ineens zien we mensen samenklonteren als de mieren in het bos: groepjes op fietsen, auto’s in de rij voor een parkeerplek en gezinnen die snel proberen over te steken.
We besluiten de rust weer op te zoeken en rijden weg van de massa. Op een voor ons bekende plek zakken we neer op lege terrasstoelen. Hier waait het lekker en dwarrelt er van alles uit de bomen. Terwijl de kippen gemoedelijk rondscharrelen op zoek naar kruimels, besef ik: eigenlijk scharrelen wij mensen ook maar wat rond met z’n allen.
In het weekend verruilen we onze dagelijkse beslommeringen voor een vrijere invulling, maar vaak doen we toch weer dezelfde dingen en zoeken we elkaars gezelschap op. Omdat we daarvoor kiezen, omdat we elkaar nodig hebben, of omdat we het simpelweg fijn vinden anderen om ons heen te hebben.
Verwachtingen
Intussen kwettert hier op het terras van alles om ons heen, misschien wel luider dan de vogels in het bos. Het is goed zo. Magisch of mysterieus is het niet, al die vrije mensen bij elkaar, maar net als het wachten op de regen waren we vanochtend allemaal net zo vol van verwachting over wat de dag ons zou brengen.
De regen kwam uiteindelijk pas veel later die dag. Onze verwachtingen waren intussen allang uitgekomen: het was al met al een heerlijke dag.
Tine van Knijff-van Hijum
Noordvrouw