Uitademen

Moe zeg, móe. Ineens! Maandag in vliegende vaart van start gegaan met een fonkelnieuw werkjaar, kids weer naar school, iedereen weer lekker in het ritme…
Kom ik vanmiddag thuis van een gezellige, productieve interview- en vergaderochtend, kan ik geen pap meer zeggen. Nou ja zeg! Die zag ik echt niet aankomen. En ik maar denken dat ik mijn energie zo goed op peil heb en de balans werk-privé zo goed voor elkaar heb.

Pas nu, aan het einde van de middag, valt het kwartje. Ineens zegt een stemmetje ergens in mijn onderbewuste: misschien moet je even uitademen…

En dan realiseer ik me dat ik eigenlijk vanaf maandag al m’n adem inhoud. Niet letterlijk natuurlijk! Maar figuurlijk wel. Tesse is na drie weken kerstvakantie – dankzij overprikkeling had hij een ‘bonusweekje’ voorafgaand aan de echte vakantie – weer naar school en jemig, wat is dat dan toch weer spannend. Gaat het wel goed? Lukt het hem om zich meteen weer aan het ritme aan te passen? Zou ‘ie weer ‘ontploffen’ net als voor de vakantie?

Pinguïn van de directeur

Maandagochtend nadat de kinderen beiden naar school waren stond ik startklaar voor mijn eerste werkafspraak van dit jaar, maar bleek mijn auto het niet te doen. Manlief met mijn auto aan de slag, ik zou net in zijn auto stappen, gaat de telefoon. Juf van Tesse: hij was zijn Knex-poppetje Fluffy vergeten en daardoor ontroostbaar.

Mijn eerste reflex: één van ons moet hem dat ding gaan brengen. Tweede gedachte: ben je betoeterd, dat kan nu echt even niet. Dat heb ik de juf ook meegedeeld en ben daarna meteen in de auto gesprongen. Op school heeft Tesse de pinguïnknuffel van de directeur mogen lenen, topoplossing!

Trakteren

Maar ongemerkt verwachtte ik na dat telefoontje meer ‘calamiteiten’. Kwamen er niet. Maandag niet, dinsdag niet, vandaag niet.

Tesse was in de vakantie jarig, vorig jaar heeft ‘ie daarna niet meer in de klas getrakteerd omdat wat hem betrof de verjaardag was afgesloten. Dit jaar vroeg ‘ie meteen maandag: wanneer mag ik trakteren? Gisteren na een afspraak met een nieuwe opdrachtgever traktaties opgehaald, zodat Tesse vanochtend kon trakteren.

Niks aan het handje, hartstikke leuk. Tesse had een meisje uitgekozen om langs de klassen te gaan en heeft, naast de kinderen in zijn klas, vooral flink wat juffen en meesters wat lekkers gegeven. Daar had ik in de aantallen al rekening mee gehouden…

Stuiterbal

Broertje Semme is ook weer naar school en dat is te merken. Onze stuiterbal is heel moe en – ook daardoor – superdwars. Botst lekker thuis en op school hebben de juffen ook weer even de handen vol aan hem. Semme zelf geeft aan dat hij de andere kinderen vooral heel druk vindt… En de werkjes te moeilijk.

Na de kerstvakantie moeten alle kinderen weer even opstarten en in het ritme komen, maar bij ons gaan er nu eenmaal alarmbellen rinkelen als onze kinderen aangeven dat het ‘te druk is’ en hun ‘hoofd vol zit’.

Semme gaf het voor de vakantie al meerdere malen aan en na een hele rustige vakantie is dat ook wat hij nu na drie dagen school al steeds herhaalt. Ook dat spookt door mijn hoofd: moeten we daar wat mee? Eerst even niet, eerst maar even weer in het ritme laten komen.

‘Hoofd is vol’

Conclusie: mijn hoofd is blijkbaar ook alweer vol. Nergens voor nodig, het jaar is net begonnen. ‘Note to self’: niet teveel piekeren, sommige dingen lossen zichzelf ook gewoon weer op. Mijn gedachte maandag, na de reflex ‘ik moet dit oplossen!’, was ook goed: school redt ermee. En dat was ook zo. Beetje vertrouwen in de mensheid en de kids! En: adem in, adem uit.

Tine van Knijff-van Hijum

Facebook
Facebook
Instagram
Volg via E-mail
RSS

Blij met mijn blog? Volg, like en deel!